หลินเจี้ยนจวินกวาดตามองใบหน้าของคนเหล่านั้นทีละคน
“พ่อปวดจนตกเตียงกลางดึก ลุกไม่ไหว แม่ก็เล่าให้ฟังแล้วไม่ใช่เหรอ ตอนนี้พี่กลับบอกผมว่าดื่มซุปเทียนหมาก็พอเหรอ? ยาพื้นบ้านรักษาอาการแบบนี้ไม่ได้หรอก ผมว่าต้องรีบไปตรวจให้แน่ชัดที่โรงพยาบาลในเมือง”
ทันทีที่พูดจบ ห้องผู้ป่วยก็เงียบไปสองวินาที
จากนั้นเสียงของหลิวหลิง พี่สะใภ้รอง ก็ดังมาจากมุมห้อง น้ำเสียงฟังดูเป็นเรื่องเป็นราวราวกับมีเหตุผลเต็มที่ “ไปในเมืองเหรอ? โรงพยาบาลใหญ่ในเมืองน่ะเป็นที่แบบไหน ค่าลงทะเบียนก็เป็นร้อยแล้ว ยังไม่รวมค่าตรวจอีก ไปกลับตั้งไกล ร่างกายคนแก่จะไหวหรือเปล่าก็ไม่รู้ ถ้าเสียเงินเป็นหมื่นแล้วตรวจออกมาได้แค่ ‘แนะนำให้สังเกตอาการ’ แบบนั้นไม่เสียทั้งเงินทั้งความรู้สึกเหรอ?”
เธอมองสามีตัวเอง แล้วหันไปมองพี่สะใภ้ใหญ่ ก่อนจะขึ้นเสียงเล็กน้อย “คนแข็งแรงดีไปโรงพยาบาลยังตรวจเจอโรคตั้งเป็นพรวน พ่ออายุขนาดนี้แล้ว จะมีอวัยวะตรงไหนไม่เสื่อมบ้างล่ะ? ถ้าไปตรวจแล้วเจอโรคเต็มตัว คนแก่ก็ยิ่งกังวล แทนที่จะเสียเงินโดยใช่เหตุ ซื้อของอร่อย ๆ ให้พ่อกับแม่กิน บำรุงร่างกายอยู่บ้านดีกว่า แบบนั้นแหละดีที่สุด”
พี่ชายรองพยักหน้า สีหน้าคล้อยตามอย่างเห็นได้ชัด
หลินเจี้ยนกั๋ว พี่ชายใหญ่ ไม่ได้แสดงความเห็นตรง ๆ เขาหยิบใบผลตรวจขึ้นมาอ่านอีกครั้ง ดูตั้งใจไม่น้อย ครู่ใหญ่ถึงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสุขุมอย่างคนมีประสบการณ์ “หมอก็บอกแล้วว่าไม่มีความผิดปกติชัดเจน แสดงว่าอาการคงไม่หนักหรอก ผู้สูงอายุร่างกายเสื่อมถอยเป็นเรื่องปกติ วันนี้ปวด พรุ่งนี้อาจหายก็ได้ พวกเราอย่าตื่นตูมจนพาพ่อไปโน่นมานี่เลย”