“แล้วคุณจะหาเวลาว่างได้เมื่อไหร่?”
“รอจัดการธุระที่อยู่ในมือเสร็จก่อนค่อยว่ากัน”
ซูเสี่ยวเหมยตอบอย่างเผื่อทางไว้
เสิ่นหว่านฟังออกว่าเธอแบ่งระยะห่างไว้พอดี จึงไม่ได้ซักไซ้ต่อ เพียงหัวเราะเบา ๆ มาจากปลายสาย
“ได้ งั้นฉันจะรอฟังข่าวจากพี่เสี่ยวเหมยนะ สัญญารับซื้อฉันจะให้คนทำตามที่ตกลงกันไว้ เศษผักกิโลกรัมละ 2 หยวน ทั้งคุณภาพและปริมาณก็ยึดตามที่คุยกันไว้”
นิ้วของโจวชุ่ยเฟินเคาะลงบนโต๊ะหนึ่งที
คำว่า 2 หยวนดังลอดออกมาจากโทรศัพท์ ชัดเจนเข้าหูเธอ
เมื่อครู่เธอยังชมราคาที่ตัวเองรับซื้ออยู่เลยว่ากิโลกรัมละ 1 หยวน แต่พริบตาเดียวก็ได้ยินว่าเศษผักของซูเสี่ยวเหมยขายได้ถึง 2 หยวน
“งั้นก็รบกวนคุณด้วยนะ” ซูเสี่ยวเหมยกล่าว
“พี่เสี่ยวเหมย หลังปีใหม่ฉันจะแวะไปดูโรงเรือนที่บ้านพี่ด้วย แล้วค่อยคุยรายละเอียดการรับซื้อกันอีกที”
“ได้”
หลังวางสาย ไม่มีใครในห้องเอ่ยปากก่อน
ฝาหม้อในครัวถูกไอร้อนดันจนส่งเสียงปัง ๆ แม่หลินยืนอยู่ตรงประตู มือยังกำผักสดที่เลือกไม่เสร็จไว้กำหนึ่ง
โจวชุ่ยเฟินกำโทรศัพท์ สีหน้าเดี๋ยวแดงเดี๋ยวซีด
“เศษผักบ้านคุณ ขายได้กิโลกรัมละ 2 หยวนจริงเหรอ?”
“คุณเสิ่นเป็นคนพูด เมื่อกี้คุณก็ได้ยินแล้วนี่”
ซูเสี่ยวเหมยวางโทรศัพท์กลับลงบนโต๊ะ แล้วปิดฝาถ้วยชาอย่างคล่องมือ
“โรงงานแปรรูปของบ้านเธอต้องการวัตถุดิบ เศษผักคุณภาพดีก็ยังมีประโยชน์ ราคานี้เธอเป็นคนเสนอเอง”
โจวชุ่ยเฟินเม้มริมฝีปาก
“แล้วจะขายได้สักเท่าไหร่?”
“ต้องดูว่าแต่ละวันมีของออกมาเท่าไหร่”
“ฉันถามว่าบ้านพวกคุณขายได้เดือนละเท่าไหร่”
“เพิ่งเซ็นสัญญา ยังไม่ได้คำนวณบัญชีเลย”
โจวชุ่ยเฟินยิ้มขึ้นมาทันที แต่น้ำเสียงกลับเบาลงกว่าเมื่อครู่มาก
“ก็คนกันเองทั้งนั้น ถามหน่อยจะเป็นไรไป? พวกคุณปลูกผักตั้ง 300 หมู่ แต่ก็ไม่เห็นทำเงินเป็นกอบเป็นกำ หรือคุณเสิ่นเห็นแก่หน้าพี่เสี่ยวเหมย เลยจงใจให้ราคาสูงหรือเปล่า?”
“เธอทำธุรกิจ คงไม่เอาเงินตัวเองมาสร้างน้ำใจหรอก”