ซูเสี่ยวเหมยมองเธอ «แม่ เงินค่าจ้างคนงาน แม่จะออกให้ก่อนเหรอ?»
«ฉันจะไปมีเงินมาจากไหน ก็แค่พูดไปอย่างนั้น»
«งั้นฉันขอพูดไว้ก่อน จะได้ไม่ต้องมาผิดใจกันทีหลัง»
ม่านประตูห้องครัวถูกเปิดออก หลินเจี้ยนจวินยกไข่ตุ๋นออกมา โดยมีผ้าฝ้ายสะอาดผืนหนึ่งรองก้นชามไว้
เขาวางชามไว้ข้างมือซูเสี่ยวเหมย แล้ววางช้อนเล็กไว้ให้เรียบร้อย
«เรื่องรถกับสถานที่ก็ทำตามที่เสี่ยวเหมยว่า งานของเราเองยังยาวไปถึงหลังปีใหม่แล้ว»
แม่หลินมองไปทางห้องครัว «ไม่ผัดกับข้าวแล้วออกมายุ่งอะไรด้วย?»
«ไข่ตุ๋นสุกแล้ว เลยยกออกมาพักให้เย็นหน่อย»
หลินเจี้ยนจวินพูดจบก็ไม่ได้รีบกลับเข้าไป เขายกมือเติมชาให้ซูเสี่ยวเหมยจนเต็ม
โจวชุ่ยเฟินดึงปลายแขนเสื้อ «ก็ได้ พวกเธอสองคนคิดบัญชีเก่งนี่ ต่อไปถ้ามีเรื่องดี ๆ ก็อย่ามาพูดว่าพี่สะใภ้ไม่เคยนึกถึงพวกเธอก็แล้วกัน»
«ถ้ามีงานที่เหมาะสมจริง ๆ เราก็รับตามกติกา»
ซูเสี่ยวเหมยยกถ้วยชาขึ้นจิบ ไม่ได้เก็บคำขู่นั้นมาใส่ใจ
ผลผลิตจากที่ดิน 500 หมู่ ทั้งเก็บ คัด บรรจุ และขนส่ง ทุกขั้นตอนล้วนต้องใช้คน หากโจวชุ่ยเฟินหักเงินทั้งหมดนี้ออกจากบัญชี กำไรที่คำนวณได้ย่อมดูสวยหรูอยู่แล้ว
แต่เงินไม่ได้ประหยัดลงมาเองหรอก มันแค่ตกไปอยู่ในมือคนที่ลงแรงทำงานให้เธอเท่านั้น
บัญชีแบบนี้เธอไม่รับ
ก่อนหลินเจี้ยนจวินจะกลับเข้าครัว เขาหยิบถุงกระดาษใส่เปลือกเมล็ดแตงโมไปด้วย ซูเสี่ยวเหมยดึงแขนเสื้อเขาเบา ๆ
«ข้างเตาร้อน พับแขนเสื้อขึ้นให้เรียบร้อย»
เขาก้มหน้าลงให้เธอพับแขนเสื้อให้สองทบ ก่อนจะยิ้มแล้วกลับเข้าไป
โจวชุ่ยเฟินเบือนสายตา หยิบโทรศัพท์ออกมาเลื่อนดูสองสามที