ซูเสี่ยวเหมยไม่ได้รับคำของโจวชุ่ยเฟิน เพียงดึงมือเล็ก ๆ ของตัวตัวที่เอื้อมไปทางจานปลาไว้ แล้วเปลี่ยนเป็นเนื้อปลาชิ้นที่เลาะก้างออกหมดแล้วให้เธอ
รอยยิ้มของโจวชุ่ยเฟินค้างอยู่บนใบหน้า ตะเกียบคีบรากบัวไว้ครึ่งชิ้น จะวางก็ไม่ใช่ จะกินก็ไม่เชิง
หลินเจี้ยนกั๋วยกแก้วเหล้าขึ้นยืน เอ่ยชวนทุกคนที่โต๊ะ
“เอาละ ช่วงปีใหม่ทั้งที มัวแต่คุยกันจนกับข้าวเย็นหมดแล้ว มา ครอบครัวเราชนแก้วกันหน่อย ขอให้พ่อแม่สุขภาพแข็งแรง ส่วนเด็ก ๆ ก็เก่งขึ้นทุกปี”
ซูเสี่ยวเหมยยกแก้วขึ้น น้ำข้าวโพดในแก้วยังอุ่นอยู่ หลินเจี้ยนจวินเพิ่งตักออกจากหม้อให้เธอเป็นพิเศษ
ขอบแก้วหลายใบกระทบกัน แม่หลินชวนเด็ก ๆ กินกับข้าว ในที่สุดเสียงตะเกียบก็ดังขึ้นอีกครั้งรอบโต๊ะ
หลินเจี้ยนจวินกลับมานั่งข้างเธอ แหวกเนื้อตรงท้องปลาออก ใช้แนวเส้นใยช่วยดึงก้างเล็ก ๆ ออกทีละชิ้น ก่อนคีบเนื้อปลาใส่ชามเธอ
“กินตอนร้อน ๆ เย็นแล้วจะคาว”
ซูเสี่ยวเหมยคีบขึ้นมาชิ้นหนึ่ง ส่วนที่เหลือเลื่อนกลับไปทางเขา
“คุณก็กินด้วยสิ ตั้งแต่เข้าครัวมาจนถึงตอนนี้ ยังไม่ได้ดื่มน้ำแกงสักคำเลย”
“ชิมในหม้อแล้ว คุณกินเถอะ”
หลิวหลิงเอื้อมตะเกียบไปคีบซี่โครงหมูเปรี้ยวหวานมากัดหนึ่งคำ แม้แต่น้ำซอสที่ติดมุมปากก็เลียจนเกลี้ยง
“ฝีมือทำกับข้าวของน้องสามนี่ไม่มีที่ติจริง ๆ ปลาไม่คาว เนื้อก็ตุ๋นจนเปื่อย ทุกอย่างอร่อยหมดเลย”
พูดพลางใช้ข้อศอกสะกิดหลินเจี้ยนหมิน
“หัดทำบ้างสิ ที่บ้านขวดน้ำมันล้มยังต้องรอให้ฉันไปตั้ง ดูเจี้ยนจวินเขาสิ ทำกับข้าวเสร็จแล้วยังช่วยเลาะก้างให้อีก”
หลินเจี้ยนหมินกำลังก้มหน้ากัดปีกไก่ พอได้ยินก็ส่งเสียงตอบอู้อี้