ครอบครัวของซูเสี่ยวเหมยกลับจากบ้านเก่าตอนฟ้ามืดสนิทแล้ว
หลินเจี้ยนจวินขนดอกไม้ไฟกองใหญ่ออกมาจากบ้าน พออันอันเห็นก็รีบโผล่หัวออกมาจากหลังประตูทันที
“พ่อ จุดดอกไม้ไฟได้แล้วจริง ๆ เหรอ?”
“ซื้อมาแล้วก็ต้องจุดสิ แต่ต้องเชื่อฟังและระวังความปลอดภัยด้วยนะ”
ตัวตัวตะโกนตามมา “หนูก็อยากจุด!”
ซูเสี่ยวเหมยเดินออกมาจากบ้าน สวมหมวกให้ลูกทั้งสอง แล้วดึงซิปเสื้อของพวกเขาขึ้นให้เรียบร้อย
“สวมถุงมือก่อน ข้างนอกหนาว แล้วก็อย่ายืนใกล้กันเกินไปล่ะ”
หลินเจี้ยนจวินยกกล่องดอกไม้ไฟไปวางกลางลาน เลือกพื้นที่ว่างมาวางดอกไม้ไฟน้ำพุขนาดเล็กหลายดอก จากนั้นยื่นไม้ไฟเย็นให้เด็ก ๆ คนละอัน
อันอันถือไม้ไฟเย็นพลิกดูไปมา ส่วนตัวตัวเกาะชายเสื้อแม่แน่น ไม่กล้าเข้าไปใกล้
“อันนี้ไม่ต้องจุดเองนะ รอให้พ่อจุดแล้วค่อยส่งให้ จับมือยื่นออกไปไกล ๆ”
หลินเจี้ยนจวินพูดพลางจุดดอกไม้ไฟขนาดเล็กดอกหนึ่งก่อน ไส้ชนวนดังเปรี๊ยะ ๆ เบา ๆ ตัวตัวก็ถอยหลังไปสองก้าวทันที พอประกายไฟสีทองพวยพุ่งขึ้นจากพื้นเป็นสาย เธอถึงค่อย ๆ โผล่หน้าออกมาดู
“แม่ ดูสิ! เหมือนต้นไม้เล็ก ๆ เลย!”
“เห็นแล้ว อย่าวิ่งไปข้างหน้าล่ะ”
ซูเสี่ยวเหมยหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดกล้อง ถ่ายรูปสามพ่อลูกในลานไว้หลายภาพ อันอันยืนถือไม้ไฟเย็นอยู่ทางซ้าย หลินเจี้ยนจวินโน้มตัวลงช่วยบังสะเก็ดไฟให้ตัวตัว ส่วนตัวตัวเงยหน้าขึ้น ยิ้มจนตาหยี
“แม่ ถ่ายติดหนูไหม?”
“ติดแล้ว ยืนดี ๆ นะ ถ่ายอีกสักรูป”
อันอันขยับไปข้างหน้าครึ่งก้าวทันที ชูไม้ไฟเย็นทำท่าตั้งใจจุดดอกไม้ไฟ ตัวตัวเห็นพี่ชายทำอย่างไรก็ทำตาม ยืดแขนออกไปตรง ๆ แต่พอสะเก็ดไฟกระเด็นมาเม็ดหนึ่งก็สะดุ้งหดมือกลับ หลินเจี้ยนจวินรีบจับมือเธอไว้