“เรื่องรับซื้อผักเป็นอย่างแรก อย่างที่สอง ฉันอยากชวนคุณมาเป็นผู้ถือหุ้นโรงงาน”
ปลอกปากกาของซูเสี่ยวเหมยเพิ่งปิดลง เธอก็ใช้นิ้วหมุนมันไปครึ่งรอบอีกครั้ง
“พ่อคุณเป็นคนออกเงิน เรื่องเครื่องจักรกับโรงงานก็มีคนจัดการให้ ทำไมถึงนึกถึงฉันล่ะ?”
“เครื่องจักรซื้อได้ แต่คนที่เหมาะสมอาจหาไม่ได้ง่าย ๆ”
เสิ่นหว่านพยักพเยิดไปทางตะกร้าผักใบนั้น
“คุณรู้เรื่องคุณภาพ เข้าใจเรื่องการส่งสินค้า แล้วยังดูแลพื้นที่ 300 หมู่จนหาตลาดขายได้อย่างมั่นคง คนแบบนี้แหละที่ฉันกำลังขาด”
“ฉันรับผิดชอบเรื่องโรงงาน เครื่องจักร และช่องทางขาย ส่วนคุณคุ้นเคยกับการเพาะปลูก ทั้งยังรู้เรื่องแรงงานในหมู่บ้าน เรื่องวัตถุดิบยกให้คุณดูแล ฉันถึงจะวางใจ”
“หว่านหว่าน เพิ่งมาถึงวันนี้ก็กล้าวางใจยกเรื่องพวกนี้ให้ฉันแล้วเหรอ?”
“เพราะอย่างนั้นนี่ถึงเป็นแค่ร่างแรก ถ้าจะร่วมมือกันจริง ๆ ก็ต้องคุยกันอีกหลายรอบ”
เสิ่นหว่านสบตาเธอ แล้วเลื่อนเอกสารข้อเสนอมาตรงหน้าอีกนิด
“แต่มีเรื่องหนึ่งที่ฉันกำหนดไว้ก่อนได้ บัญชีต้องเปิดเผย ใครมีสิทธิ์เซ็นก็เขียนให้ชัดเจน ต่อให้เป็นพี่น้องแท้ ๆ ก็ยังต้องมีกฎเกณฑ์”
“คุยรายละเอียดกันได้ ถ้าคุณยินดี ฉันจะเอางบประมาณกับแผนแบ่งหุ้นมาให้ดูก่อน บัญชีทั้งหมดก็ให้คุณตรวจได้”
คำพูดนี้ฟังดูจริงใจ แต่ซูเสี่ยวเหมยกลับวางปากกาลงบนโต๊ะ
ซูเสี่ยวเหมยฟังออกว่า ข้อเสนอที่ยื่นมาให้คราวนี้มีน้ำหนักมากกว่าสัญญารับซื้อเมื่อครู่เสียอีก
และเพราะอย่างนั้น เธอถึงรับไว้ไม่ได้
แม้ผู้ใหญ่บ้านจะช่วยปกปิดเรื่องโรงเรือน 300 หมู่ให้ แต่ถ้าเธอยังควักเงินก้อนหนึ่งไปลงทุนอีก ต่อไปทุกครั้งที่โรงงานเพิ่มทุน ก็ย่อมหนีไม่พ้นต้องเปิดเผยทรัพย์สินของเธอ
เสิ่นหว่านละเอียดทั้งเรื่องบัญชีและการมองคน การนั่งร่วมโต๊ะขายผักกับการลงเรือลำเดียวกันเป็นหุ้นส่วน สุดท้ายก็ยังต่างกันอยู่ชั้นหนึ่ง