“มีงานในแปลงก็ต้องมีคนทำ ฉันว่าตอนนี้ก็ดีอยู่แล้ว”
ซูเสี่ยวเหมยปัดเปลือกเมล็ดแตงลงถุงกระดาษ ก่อนส่งเนื้อวอลนัตที่แกะแล้วชิ้นเล็ก ๆ ให้ตัวตัวซึ่งนั่งอยู่ข้าง ๆ
โจวชุ่ยเฟินลากเก้าอี้มานั่ง วางมือบนหัวเข่า กำไลทองส่งเสียงกระทบกันอีกครั้งตามการเคลื่อนไหว
“เธอนี่นะ ไม่รู้จักใช้ชีวิตให้เป็น ผู้หญิงหาเงินได้ก็ต้องรู้จักใช้กับตัวเองบ้าง”
เธอแบมือออก เล็บที่เพิ่งทำใหม่ทั้งสิบนิ้วอยู่ตรงหน้าซูเสี่ยวเหมย
“ชุดนี้ฉันจ่ายไปตั้งสองร้อยกว่า ตอนทำก็เสียดายเงิน แต่พอทำเสร็จมองอีกที คุ้มแล้ว”
“สีสวยสดดีค่ะ”
ซูเสี่ยวเหมยมองแวบหนึ่ง ก่อนหันกลับไปสนใจโทรทัศน์ ตัวตัวกำลังชี้กระต่ายน้อยในจอ ยืนกรานให้เธอดูด้วยกัน
โจวชุ่ยเฟินรออยู่ครู่หนึ่ง แต่ซูเสี่ยวเหมยก็ไม่ได้ถามราคากำไล สุดท้ายจึงต้องพูดต่อเอง
“เธอใส่เสื้อผ้าอยู่แค่ไม่กี่ชุด คนที่ไม่รู้คงนึกว่าเงินที่เจี้ยนจวินหาได้ไม่พอกินพอใช้”
“เรียบง่าย ทันสมัย ดูดีมีรสนิยมค่ะ”
“ดูดีมีรสนิยมแล้วมีประโยชน์อะไร ผู้หญิงแต่งตัวสวย ผู้ชายถึงจะยอมขยันหาเงินเข้าบ้าน”
ซูเสี่ยวเหมยหันไปทางห้องครัว หลินเจี้ยนจวินกำลังถือผักกาดขาวที่ล้างแล้วเดินผ่านมาพอดี พอได้ยินเช่นนั้นก็เหลือบมองเธอ
เธอยิ้มให้เขา ก่อนก้มลงเช็ดเศษวอลนัตตรงมุมปากของตัวตัว
“เจี้ยนจวินของฉันไม่ต้องให้ใครคอยเร่งหรอก งานที่ต้องทำเขาจำได้หมด”
โจวชุ่ยเฟินจัดแขนเสื้อให้เข้าที่ โดยตั้งใจให้กำไลโผล่ออกมา
“ชีวิตพวกเธอมีที่ดินอยู่แค่ไร่กว่า ๆ ก็ได้แค่นี้แหละ วันนี้ฉันกลับคุยงานใหญ่สำเร็จงานหนึ่ง”