“แม่ เข้ามานั่งก่อนสิคะ เจี้ยนจวินกำลังต้มโจ๊กอยู่ในครัว”
ซูเสี่ยวเหมยหลีกทางให้ตรงประตู สายตาเลื่อนไปยังถุงผ้าในมือแม่หลิน ปากถุงเผยให้เห็นผักกาดขาวเปื้อนดินสองหัว
แม่หลินวางถุงไว้ข้างประตู ไม่ได้เดินเข้าไปข้างใน ก่อนจะใช้ปลายแขนเสื้อเช็ดหางตา
“เมื่อคืนพี่สะใภ้ใหญ่ของลูกก่อเรื่องจนดึกดื่นอีกแล้ว พ่อของลูกโมโหจนไม่ยอมกินข้าว เสี่ยวเหมย ถือว่าเห็นใจพวกแม่สักหน่อยเถอะ...”
เสียงน้ำในครัวหยุดลง หลินเจี้ยนจวินถือผ้าเช็ดมือเดินออกมา ก่อนจะมายืนข้างซูเสี่ยวเหมย
“แม่ พี่ใหญ่โทรมาเมื่อคืนแล้ว พวกเราไม่ให้ยืมเงินครับ”
ริมฝีปากแม่หลินขยับเล็กน้อย สายตาเลยผ่านลูกชายไป ยังคงจับจ้องซูเสี่ยวเหมย
“แม่ก็ไม่ได้บอกว่าจะไม่คืน รอให้ผ่านปีใหม่ไปก่อน...”
“แล้วจะคืนเมื่อไหร่ ใครเป็นคนคืน แม่กำหนดได้หรือเปล่าคะ?”
ซูเสี่ยวเหมยจัดผักกาดขาวข้างประตูให้เข้าที่ แต่ไม่ได้รับถุงผ้าใบนั้น
“แม่ให้เงินพี่รอง พวกเราไม่ได้ห้าม พี่สะใภ้ใหญ่จะขอเงิน พวกเราก็ห้ามไม่ได้เหมือนกัน แต่เงินก้อนนี้จะอ้อมไปอ้อมมา แล้วมาตกที่พวกเราไม่ได้ค่ะ”
แม่หลินกำหูหิ้วถุงผ้า ริ้วรอยบนใบหน้าขมวดเข้าหากัน
“เป็นครอบครัวเดียวกันแท้ ๆ ต้องคิดบัญชีกันละเอียดขนาดนี้เลยเหรอ?”
หลินเจี้ยนจวินพาดผ้าเช็ดมือกลับไว้บนพนักเก้าอี้ น้ำเสียงไม่ดัง แต่ถ้อยคำหนักแน่นไม่เปิดช่องให้ต่อรอง
“เพราะเป็นครอบครัวเดียวกัน ถึงปล่อยให้ใครก่อเรื่องแล้วได้เงินไป ส่วนคนที่ไม่พูดอะไรกลับต้องควักเงินไม่ได้ครับ”
ซูเสี่ยวเหมยหันไปมองเขาแวบหนึ่ง ไม่ได้พูดช่วยเสริมอีก
แม่หลินยืนนิ่งอยู่ตรงประตูครู่หนึ่ง สุดท้ายก็หิ้วถุงผ้าขึ้นมา แม้แต่อาหารเช้าก็ไม่ได้อยู่กิน
ตอนปิดประตู ซูเสี่ยวเหมยได้ยินแม่หลินบ่นอยู่ด้านนอกลานบ้าน ว่าเลี้ยงลูกชายมาตั้งสามคน พอแก่ตัวลงกลับไม่มีสักคนที่ทำให้สบายใจ
หลินเจี้ยนจวินกลับเข้าครัว แล้วคนโจ๊กในหม้อที่เกือบล้น
“กินข้าวก่อน เดี๋ยวผมไปดูโรงเรือนสักหน่อย”
ซูเสี่ยวเหมยรับชามที่เขายื่นให้ ไอร้อนลอยขึ้นมาแนบฝ่ามือ
“ได้ค่ะ เดี๋ยวหว่านหว่านมาที่บ้าน ฉันเตรียมตัวหน่อย”