ตอนซูเสี่ยวเหมยขับรถเข้าไปจอดในลานจอดรถใต้ดินของโรงพยาบาลแม่และเด็ก มือของฉินลี่ลี่ยังคงสั่นอยู่
สั่นไปทั้งแขน แม้แต่หัวเข็มขัดนิรภัยก็ยังกดปลดไม่ออก
ซูเสี่ยวเหมยโน้มตัวข้ามไปช่วยพี่สะใภ้ปลดเข็มขัดนิรภัย ไม่พูดอะไรสักคำ ก่อนจะดึงเธอวิ่งไปทางลิฟต์
ลมเย็นจากลานจอดรถใต้ดินพัดกรูเข้ามา เสียงฝีเท้าของทั้งคู่เร่งร้อนและสับสน กระทบพื้นปูนว่างเปล่าดังก้องเป็นชุด
ทันทีที่ประตูลิฟต์เปิด ขาของฉินลี่ลี่ก็อ่อนยวบ
เสียงของเยวี่ยเป่าดังลอดออกมาจากด้านใน ผ่านประตูเหล็กห้องคลอดที่หนักอึ้ง
ไม่ใช่เสียงตะโกน แต่เป็นเสียงกรีดร้อง
เสียงนั้นไม่เหมือนเสียงที่คนเป็นจะเปล่งออกมาได้ ทั้งแหบพร่า ขาดเป็นห้วง และแห้งสากราวกับลำคอถูกฉีกขาด เสียงหนึ่งตามติดอีกเสียง ทุกครั้งที่ดังขึ้นราวกับมีดทื่อ ๆ กำลังเฉือนหัวใจคน
กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อคลุ้งไปทั่วทางเดิน เข้มข้นจนแสบคอ
ซูเฉินพิงกำแพงอยู่ ร่างทั้งร่างราวกับถูกสูบกระดูกออกไปจนหมด แผ่นหลังไถลลงตามกระเบื้องเย็นเฉียบ
ริมฝีปากเขาสั่นระริก ดวงตาจ้องประตูเหล็กห้องคลอดที่ปิดสนิทไม่กะพริบ เส้นเลือดฝอยแดงก่ำปรากฏเต็มตาดำ
แม่ซูกำลังย่อตัวค้นกระเป๋าเตรียมคลอดอยู่กับพื้น มือสั่นจนรูดซิปยังไม่ออก ขวดนม แผ่นรองซับหลังคลอด และเสื้อผ้าเด็กกระจายเกลื่อนพื้น
ฉินลี่ลี่เรียก “ซูเฉิน” ไปคำหนึ่ง แต่เขาราวกับไม่ได้ยิน
เสียงกรีดร้องอันแสนเจ็บปวดดังมาจากในห้องคลอดอีกครั้ง สั้นกว่าครั้งก่อน ราวกับมีคนบีบคอจนเสียงขาดหาย จากนั้นเสียงสัญญาณเครื่องมือก็ดังถี่ขึ้น
หัวเข่าของซูเฉินกระตุกให้เห็นชัด
เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าของซูเสี่ยวเหมยกับฉินลี่ลี่ เขาก็หันข้างมามอง อ้าปากเหมือนจะพูด แต่กลับเปล่งคำออกมาได้ไม่เป็นประโยค