“แค่คลอดลูกสาวคนเดียว ทำเป็นเหมือนจะเป็นจะตายไปได้? ผู้หญิงคนไหนบ้างไม่คลอดลูก ตอนแม่คลอดพวกแกก็เจ็บจนดิ้นทุรนทุราย ยังไม่เห็นต้องพึ่งใคร แม่ก็อดทนผ่านมาเองทั้งนั้น”
ฉินลี่ลี่อ้าปาก แต่ยังไม่ทันพูดประโยคที่สอง เสียงจากปลายสายก็พูดแทรกขึ้นมาอีก
“ตอนนั้นแกดึงดันจะอยู่กับซูเฉินให้ได้ พวกเราพูดตั้งกี่ครั้งก็ไม่ฟัง ตอนนี้ถึงนึกได้ว่ามาหาพวกเราแล้วหรือ? เลือกทางไหนก็เดินไปทางนั้นเอง อย่าคิดแต่จะลากครอบครัวแม่ให้เดือดร้อน”
เล็บของฉินลี่ลี่จิกลงไปในฝ่ามือ
“แม่ ไม่ใช่คลอดยากธรรมดานะ ต้องผ่าคลอด หมอบอกว่าอาจตกเลือด...”
“พอแล้ว ๆ ทางนี้แม่ยุ่งอยู่”
เสียงของผู้หญิงคนนั้นเย็นเยียบราวกับเพิ่งถูกงมขึ้นมาจากถ้ำน้ำแข็ง ไร้ซึ่งความอบอุ่นแม้แต่น้อย
“ให้คนตระกูลซูจัดการกันเอง ตายไม่ลงหรอก”
ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด
สายถูกตัดแล้ว
เด็ดขาดฉับไว ไม่มีลังเลแม้แต่วินาทีเดียว
มือที่ฉินลี่ลี่ถือโทรศัพท์ค้างอยู่กลางอากาศ หน้าจอแสดงระยะเวลาสนทนาหยุดอยู่ที่ 47 วินาที
โถงทางเดินเงียบงันไปหลายวินาที
แม่ซูเป็นคนแรกที่ได้สติ ริมฝีปากสั่นระริก ขอบตาแดงก่ำ ก่อนจะหันหน้าหนี ไม่กล้ามองฉินลี่ลี่อีก
ในใจคิดว่าเยวี่ยเป่าก็เป็นเด็กที่น่าสงสารเหมือนกัน ต่อไปต้องดีกับเยวี่ยเป่าให้มาก
พ่อซูหยุดเดินไปเดินมา ก้มหน้า กำหูหิ้วกระเป๋าเตรียมคลอดในมือแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว
ซูเฉินไม่พูดอะไร
เขาพิงกำแพง ฟังโทรศัพท์สายนั้นตั้งแต่ต้นจนจบ ใบหน้าไม่มีทั้งความโกรธและความประหลาดใจ มีเพียงความเงียบงันหนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออก
เขารู้อยู่แล้ว
เขารู้ตั้งแต่ตอนเริ่มคบกันแล้วว่าครอบครัวเดิมของเยวี่ยเป่าเป็นอย่างไร