หวังเต๋อฟู่ลุกขึ้น ล้วงเอกสารสัญญาที่เตรียมไว้ก่อนหน้านี้ออกจากกระเป๋า แล้วตบลงตรงหน้าหลินเจี้ยนกั๋วเสียงดังเพี๊ยะ
“เซ็นชื่อ แล้วประทับลายนิ้วมือ พรุ่งนี้เช้าให้ทั้งครอบครัวขนสัมภาระไปเจอกันที่สถานีรถโดยสารในตัวอำเภอ จะมีคนไปรับพวกคุณเข้าโรงงาน”
หลินเจี้ยนกั๋วยกมือสั่นเทาขึ้นหยิบกระดาษแผ่นนั้น ตัวหนังสือแน่นขนัดบนนั้นพร่าเลือนจนเขาอ่านไม่รู้เรื่อง น้ำตาอาบหน้า
โจวชุ่ยเฟินขยับเข้ามาดูจากข้าง ๆ แค่เหลือบมอง ใบหน้าก็ซีดเผือดราวกับกระดาษ
ในสัญญาเขียนไว้อย่างชัดเจนว่า เงินเดือนของทั้งสามคนจะถูกหักโดยตรงเดือนละ 60 เปอร์เซ็นต์ จนกว่าจะชำระเงินต้นและดอกเบี้ยครบ
“จะเซ็นหรือไม่เซ็น?” น้ำเสียงของหวังเต๋อฟู่ไม่มีช่องให้ต่อรองแม้แต่น้อย
หลินเจี้ยนกั๋วรับปากกามาอย่างมือไม้สั่น แล้วเขียนชื่อตัวเองลงบนกระดาษอย่างเก้ ๆ กัง ๆ
โจวชุ่ยเฟินก็เซ็นด้วย
ทันทีที่เซ็นเสร็จ น้ำตาของเธอก็ร่วงลงมาในที่สุด
หวังเต๋อฟู่เก็บสัญญาใส่กระเป๋าเอกสาร ก่อนโบกมือให้คนที่อยู่ด้านหลัง
รถตู้สีดำสองคันติดเครื่อง ค่อย ๆ แล่นออกจากปากทางเข้าหมู่บ้าน
หวังเต๋อฟู่เดินรั้งท้าย เขาหันกลับไปมองคู่สามีภรรยาหลินเจี้ยนกั๋วที่ทรุดอยู่บนพื้น แล้วกวาดตามองหลินเจี้ยนจวินซึ่งยืนนิ่งอยู่ตรงประตูรั้ว
เขาไม่พูดอะไร เพียงขึ้นรถแล้วปิดประตู
รถแล่นจากไป
แต่ผู้คนยังไม่แยกย้าย
ทุกคนยังพูดคุยวิพากษ์วิจารณ์ ยังชี้ไม้ชี้มือ และยังส่งสายตาหลากหลายแบบไปทางคู่สามีภรรยาหลินเจี้ยนกั๋ว
มีทั้งสายตาเห็นใจ ดูแคลน และสมน้ำหน้า