“พี่รอง อบรมลูกดี ๆ ก็พอแล้ว การตีด่าลูกไม่ใช่วิธีสั่งสอนเด็กนะ”
หลินเจี้ยนหมินไม่ได้ตอบ
เขาจ้องมองมือข้างที่เพิ่งตบลูกสาว ฝ่ามือยังชาดิกอยู่เล็กน้อย
เมื่อครู่นี้ ตอนอยู่หน้าบ้านน้าชายใหญ่ เขายังคิดว่าครอบครัวน้องสามรังแกลูกตัวเองบนรถ ทั้งยังคิดว่าที่ภรรยาร้องไห้นั้นมีเหตุผล
ตอนนี้เขาเห็นทุกอย่างแล้ว
เห็นกับตาตัวเอง
ลูกสาวตัวเองเป็นฝ่ายดึงของบนหัวเด็กสามขวบของบ้านคนอื่น ส่วนลูกชายตัวเองก็กดน้องชายวัยห้าขวบไว้ ไม่ให้ขยับ
ใบหน้าร้อนผ่าว อึดอัดยิ่งกว่าถูกใครตบเสียอีก
แต่ความอึดอัดนั้นวนอยู่ที่ริมฝีปาก ก่อนกลายเป็นคำพูดอีกประโยค
“ฉันจะสั่งสอนลูกตัวเอง ยังไม่ถึงตาพวกคุณมาวิจารณ์เสียหน่อย”
เสียงไม่ดังนัก อู้อี้อยู่ในลำคอ
ซูเสี่ยวเหมยอ้าปากเหมือนจะพูด ก่อนจะมองหลินเจี้ยนจวน
หลินเจี้ยนจวนส่ายหน้าเล็กน้อย
บรรยากาศในรถอึดอัดราวกับมีสำลีก้อนใหญ่อุดอยู่ ไม่มีใครเอ่ยปาก
สองข้างทางในหมู่บ้านนอกหน้าต่างยังมีหิมะเก่าที่ละลายไม่หมด กองหม่น ๆ อยู่บนคันนา ต่อให้แสงแดดส่องลงมาก็ไม่ได้ช่วยให้อุ่นขึ้นสักเท่าไร
ตัวตัวกำกิ๊บติดผมรูปกระต่ายที่ได้คืนมาไว้ในมือแน่นจนข้อนิ้วซีด เธอซบอยู่บนไหล่อันอัน แล้วสะอึกเบา ๆ
อันอันใช้มืออีกข้างตบหลังเธอเบา ๆ ช้า ๆ ทีละที
บ้านของน้าชายรองมองเห็นอยู่ตรงปลายถนนแล้ว หน้าประตูแขวนโคมแดงไว้สองคู่ มองจากไกล ๆ ดูมีบรรยากาศรื่นเริงไม่น้อย
หลินเจี้ยนจวนผ่อนความเร็วลงเล็กน้อย นิ้วมือที่จับพวงมาลัยกำแน่นแล้วคลายออก