ซูเสี่ยวเหมยอุ้มตัวตัวกระชับบนไหล่ ก่อนจะหันกลับมา รอยยิ้มพอดิบพอดีปรากฏขึ้นบนใบหน้า
“น้ารอง น้าสะใภ้รอง สวัสดีปีใหม่ค่ะ”
ตัวตัวร้องตามเสียงเล็กเสียงน้อย ลากเสียงยาว
“คุณตาทวด คุณยายทวด สวัสดีปีใหม่ค่า—”
น้าสะใภ้รองยิ้มจนหุบปากไม่ลง ล้วงซองแดงจากกระเป๋าเสื้อยัดใส่มือตัวตัว เด็กน้อยรับไว้แล้วเอ่ยขอบคุณอย่างว่าง่าย
“มา ๆ นั่งกันก่อน กินเมล็ดแตงกับลูกอมสิ”
น้าสะใภ้รองยิ้มแย้มต้อนรับ พลางหยิบบุหรี่ออกมาจากตู้หนึ่งคอตตอนยื่นให้หลินเจี้ยนกั๋ว
หลินเจี้ยนกั๋วรับมาแกะซอง จุดบุหรี่ให้น้ารอง แล้วคาบไว้เองมวนหนึ่ง ก่อนจะไขว่ห้างเอนหลังพิงโซฟา
“น้ารองสุขภาพเป็นยังไงบ้าง ปีนี้ผลผลิตในนาใช้ได้ไหมครับ?”
คนทั้งบ้านพูดคุยกันเรื่อยเปื่อยบ้างเป็นครั้งคราว ไม่พ้นเรื่องปีนี้ผลผลิตดีหรือไม่ ราคาข้าวขึ้นหรือเปล่า ลูกบ้านไหนสอบติดมหาวิทยาลัย หรือสะใภ้บ้านไหนคลอดลูกคนที่สองแล้ว
ซูเสี่ยวเหมยนั่งอยู่ตรงที่ใกล้ประตู อันอันฟุบอยู่บนตักเธอ กินถั่วลิสง ส่วนตัวตัวนั่งยอง ๆ บนพื้น เล่นนับเปลือกเมล็ดแตง
มุมปากของเธอประดับด้วยรอยยิ้มบาง ๆ ตอบคำพูดของน้าสะใภ้รองเป็นบางครั้ง ส่วนใหญ่ก็แค่นั่งฟังเงียบ ๆ
นั่งได้ไม่ถึงยี่สิบนาที หลินเจี้ยนกั๋วเหลือบมองเวลาบนโทรศัพท์ ก่อนจะลุกขึ้นตบขากางเกง “เอาละ ใกล้ได้เวลาแล้ว ไปหาแม่เฒ่ากันเถอะ”
ทุกคนลุกขึ้น หลิวหลิงแอบหยิบเมล็ดแตงที่ยังแทะไม่หมดใส่กระเป๋าไปกำหนึ่ง แล้วเดินตามออกไป
บ้านแม่เฒ่าอยู่ติดกัน
แม่เฒ่าอาศัยอยู่ในลานบ้านข้าง ๆ เป็นบ้านอิฐชั้นเดียวเตี้ย ๆ หน้าประตูปลูกต้นพลับไว้สองต้น พอถึงฤดูหนาวกิ่งก็โล้นโกร๋น มีผ้าแดงผูกห้อยอยู่สองสามเส้น เป็นผ้าที่ผูกไว้ตอนตรุษจีนปีที่แล้ว