นิ้วของฉินเยวี่ยเป่าจิกเข้าไปในเนื้อ
พอซูเฉินได้ยินประโยคนั้นก็ยกเท้าจะเดินไปทางประตูทันที
ซูเสี่ยวเหมยยื่นมือขวางเขาไว้
“ถ้าคุณออกไปตอนนี้ เรื่องจะยิ่งวุ่นวายกว่าเดิม”
“พวกเขาทำให้เยวี่ยเป่าเสื่อมเสีย”
“เพราะอย่างนั้นถึงยิ่งปล่อยให้คุณพุ่งออกไปไม่ได้”
ซูเฉินจ้องประตูบานนั้น ลมหายใจหนักอึ้ง
ซูเสี่ยวเหมยดึงฉินเยวี่ยเป่าให้มาอยู่ข้างตัว ก่อนเปิดกล้องบันทึกภาพในโทรศัพท์
“คุณลุงฉิน คุณป้าฉิน คนข้างนอกบอกว่าพวกคุณเอาเยวี่ยเป่าไปแลกสินสอดแปดหมื่น ไม่สิ เอาไปใช้หนี้”
“ถ้าเงินก้อนนี้เกี่ยวข้องกับการแต่งงานของเยวี่ยเป่า พรุ่งนี้ช่วยชี้แจงเรื่องนี้กับหมอและตำรวจพร้อมกันด้วยค่ะ”
พ่อฉินวางไม้กระบองกลับไว้ข้างผนัง
“อย่าเอาเรื่องพวกนี้มาขู่คน”
“ฉันไม่ได้ขู่คุณ”
ซูเสี่ยวเหมยหันหน้าจอโทรศัพท์ให้เขาดู
“เมื่อกี้พวกคุณกักขังเยวี่ยเป่า บังคับให้เธอเข้ารับการผ่าตัด แล้วยังมีเรื่องหนี้สินของคนที่อยู่ข้างนอก ทั้งหมดถูกบันทึกไว้แล้ว”
แม่ฉินพุ่งเข้ามา
“ตกลงเธอต้องการอะไรกันแน่?”
“ให้เยวี่ยเป่าตัดสินใจเอง”
“ถ้าเธอตัดสินใจจะเก็บเด็กไว้ พวกเธอจะเลี้ยงไหวเหรอ?”
“ไหวค่ะ”
“แล้วจะเอาอะไรมาเซ็นรับรอง?”
“รายได้ อสังหาริมทรัพย์ และเงินฝากของซูเฉิน จะแสดงให้ชัดเจนทั้งหมดค่ะ”
ซูเสี่ยวเหมยพูดจบก็หันไปมองซูเฉิน
“พรุ่งนี้อย่าเอาไปแค่ทนาย เอารายการเดินบัญชีธนาคารสองปีล่าสุดไปด้วย”
ซูเฉินรับคำทันที
“ได้”
“ค่าใช้จ่ายในการตรวจครรภ์และคลอดก่อนเด็กเกิด คุณเป็นคนรับผิดชอบ”