“ฉันไม่ช่วยพวกคุณหลอกน้องสาว แล้วก็ไม่ช่วยเอาเธอไปแลกเงินด้วย”
ทันทีที่ประโยคนั้นจบลง อากาศในบ้านตระกูลฉินก็ราวกับถูกสูบหายไป
ซูเสี่ยวเหมยมองฉินลี่ลี่
เดิมทีเธอคิดว่าฉินลี่ลี่แค่พาพวกเธอมา ไม่คิดเลยว่าลูกสาวที่ถูกพ่อแม่ด่ามาหลายปีคนนี้ จะยอมยืนหยัดเพื่อน้องสาวในที่สุด
เสียงโซ่เหล็กกระทบกันดังมาจากในห้องนอน
ฉินเยวี่ยเป่าร้องไห้ตะโกน
“พี่ หนูไม่แต่ง!”
ฉินลี่ลี่หันไปมองประตูห้อง
“งั้นก็ไม่ต้องแต่ง”
“หนูก็ไม่อยากเอาเด็กออก”
“งั้นก็เก็บเด็กไว้”
ฉินลี่ลี่เม้มริมฝีปาก น้ำเสียงค่อย ๆ มั่นคงขึ้น
“อยากใช้ชีวิตแบบไหนก็ใช้ไปเลย พี่สนับสนุนเธอ”
แม่ฉินโมโหจนยกมือชี้หน้าพวกเธอ
“พูดง่ายสิ คลอดลูกไม่ต้องใช้เงินหรือไง เยวี่ยเป่าไม่ต้องทำงานหรือไง แล้วต่อไปใครจะเลี้ยงเด็ก?”
“ฉันเลี้ยงเอง”
ซูเฉินรับคำ
“แม่ฉันก็ยินดีช่วย แต่ต้องเป็นความสมัครใจของเยวี่ยเป่าก่อน”
แม่ฉินกวาดตามองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า
“บ้านพวกเธอมีปัญญาขนาดนั้นหรือไง?”
“มีปัญญาหรือเปล่า พรุ่งนี้ดูข้อตกลงก็รู้”
ซูเสี่ยวเหมยเก็บโทรศัพท์
“วันนี้ปล่อยตัวเธอออกมาก่อน พรุ่งนี้พาไปโรงพยาบาล ให้หมอตรวจอาการบาดเจ็บ แล้วค่อยคุยเรื่องเด็กกับอนาคตของเธอ”
แม่ฉินจ้องเธอ ริมฝีปากสั่นระริกสองครั้ง
“เธอมีสิทธิ์อะไรมาจัดการ?”
“ก็เพราะตอนนี้เธอท้องอยู่ ถูกพวกคุณขังไว้ในห้อง แถมยังมีแผลเต็มตัว พวกคุณเคยห่วงบ้างไหมว่าเธอจะคิดสั้น?”
ซูเสี่ยวเหมยชี้ไปที่โซ่เหล็กบนประตูห้องนอน
“จะเก็บไว้ก็ได้ พรุ่งนี้ให้หมอกับตำรวจดู”