หน้าทางเข้าหมู่บ้านมีคนมามุงกันเป็นวง เสียงพูดคุยอื้ออึงดังไม่ขาดสาย
“ตำแหน่งงานตั้งห้าสิบกว่าตำแหน่งเหรอ?”
“แปดร้อยหมู่ ใหญ่กว่าห้าร้อยหมู่ของหลินฉือตั้งเยอะเลยใช่ไหม?”
“หลิวหลิงเป็นผู้จัดการ เงินเดือนเดือนละหมื่นกว่า เรื่องนี้จริงหรือเปล่า?”
“จริงสิ ไม่เห็นหรือไงว่าตอนนี้หลินเจี้ยนหมินกระปรี้กระเปร่าขนาดไหน? เมื่อก่อนซึมเป็นไก่ตาย เดี๋ยวนี้มาถึงโรงเรือนเป็นคนแรกทุกวัน”
“แล้วโรงเรือนนี่เป็นของใครกันแน่? ไหนบอกว่าเป็นเถ้าแก่ใหญ่จากต่างถิ่น แล้วทำไมถึงให้หลิวหลิงเป็นผู้จัดการล่ะ?”
ไม่มีใครตอบ แต่ทุกคนต่างมีข้อสันนิษฐานเลือนรางอยู่ในใจ
โจวชุ่ยเฟินยืนอยู่ด้านนอกฝูงชน
เธอฟังเสียงตามสายของผู้ใหญ่บ้าน ฟังเสียงพูดคุยรอบตัว ใบหน้าเดี๋ยวแดงเดี๋ยวซีด ก่อนจะคล้ำเขียวในที่สุด
ข้างกายเธอไม่มีใครสักคน บรรดาเมียชาวบ้านที่เคยล้อมวงแทะเมล็ดแตงคุยกับเธอ ต่างเบียดเสียดกันอยู่ในฝูงชน พูดจ้อเรื่องโรงเรือนแปดร้อยหมู่
ไม่มีใครมองเธอ ไม่มีใครสนใจเธอ
เธอกัดฟัน ก่อนจะหันหลังเดินจากไป
ตกค่ำ หลิวหลิงกลับถึงบ้าน นับเงินเดือนเดือนแรกบวกค่าคอมมิชชันซ้ำไปซ้ำมาถึงสามรอบ แล้วเรียงเงินเป็นปึกไว้อย่างเรียบร้อยบนโต๊ะ
หลินเจี้ยนหมินยืนมองกองเงินอยู่ข้าง ๆ มือทั้งสองข้างถูไถไปมากับขากางเกง
“เมียจ๋า เดือนนี้เราหาเงินได้เยอะขนาดนี้เลยเหรอ?”
หลิวหลิงไม่สนใจเขา เก็บเงินใส่กล่องเหล็ก ล็อกไว้ในตู้ แล้วเก็บกุญแจใส่กระเป๋า
จากนั้นเธอหันมามองหลินเจี้ยนหมิน
“จำไว้นะ เงินนี่เป็นเงินที่เจี้ยนจวินกับเสี่ยวเหมยให้ ถ้าพวกเขาไม่ไว้ใจเรา เราคงไม่ได้แตะเงินสักแดง ตั้งแต่พรุ่งนี้ไป ตั้งใจทำงานให้หนักขึ้นเป็นสองเท่า เข้าใจไหม?”
หลินเจี้ยนหมินพยักหน้าหงึก ๆ
“เข้าใจแล้ว เข้าใจแล้ว!”
หลิวหลิงถลึงตาใส่เขา มุมปากเธอแอบยกขึ้นเล็กน้อย แต่พอหันหน้าไปก็เก็บรอยยิ้มนั้นกลับคืน
ในเวลาเดียวกัน ที่บ้านของซูเสี่ยวเหมย