แม่สามีเม้มริมฝีปากเล็กน้อย “ไม่อย่างนั้น... หยุดรักษาก่อนดีไหม”
ทุกคนในห้องหันไปมองเธอ
เธอก้มหน้าขยำผ้าขนหนู น้ำเสียงเจือสะอื้น
“พ่อเธอก็เคยพูดว่าอายุมากแล้ว อยู่ได้วันไหนก็วันนั้น ไม่ต้องฝืนรักษาอีก เคมีบำบัดทรมานเกินไป บ้านเราก็ไม่มีเงิน ถ้าควักเงินเก็บจนหมดแล้วคนยังไม่อยู่ คนที่เหลือจะใช้ชีวิตกันยังไง”
หลินเจี้ยนจวินนั่งตัวตรงขึ้นเล็กน้อย “แม่ หมอบอกว่ารักษาได้ ทำไมถึงไม่รักษาล่ะ”
“แม่ไม่ได้ไม่อยากให้เขามีชีวิตอยู่” แม่สามีเงยหน้าขึ้น “แม่แค่กลัวว่าเขาจะต้องทนทุกข์”
“จะรักษาหรือไม่รักษา เอาเงินออกมาให้พ่อเป็นคนตัดสินใจเอง”
“ตอนนี้ในใจเขาก็ลังเลไปหมด แล้วจะตัดสินใจได้ยังไง”
“งั้นก็รอให้เขามีสติแล้วค่อยถาม”
น้ำเสียงของหลินเจี้ยนจวินไม่แข็งกร้าว แต่ก็ไม่มีท่าทีจะยอมถอยแม้แต่น้อย
ในที่สุดโจวชุ่ยเฟินก็พบช่องทางที่จะโต้กลับ
“แม่พูดถูกแล้ว พ่ออายุมากขนาดนี้ ไม่ใช่ทุกคนจะทนเคมีบำบัดไหว จ่ายเงินไปสามแสนหยวน สุดท้ายก็ยังรักษาคนไว้ไม่ได้ ทุกคนยังต้องแบกหนี้อีกก้อน”
อาสะใภ้เล็กวางตะเกียบลงบนโต๊ะ
“ชุ่ยเฟิน เมื่อกี้พวกเธอยังพูดกันอยู่เลยว่าจะหาทางรักษาให้ได้ ตอนนี้กลับบอกว่าไม่รักษา ตกลงคำไหนเป็นความจริงกันแน่”
“ฉันอยากรักษาอยู่แล้ว”
โจวชุ่ยเฟินยกมือกดอก “แต่เราต้องรู้จักประมาณกำลัง จะเอาชีวิตคนทั้งบ้านไปแลกกับผลลัพธ์อย่างเดียวไม่ได้”
“แล้วบ้านพวกเธอเตรียมจะออกเงินเท่าไร”
“สามแสนหยวนฉันหาไม่ไหว”
“สองแสนล่ะ”
“ก็หาไม่ไหวเหมือนกัน”
“หนึ่งแสนล่ะ”
ลูกกระเดือกของโจวชุ่ยเฟินขยับ
เดิมทีเธอตั้งใจจะพูดให้เด็ดขาด แล้วบีบให้บ้านรองกับบ้านสามควักเงินออกมา แต่หลังจากซูเสี่ยวเหมยหยิบข้อตกลงออกมา ทิศทางของเรื่องก็เปลี่ยนไปแล้ว