“ฉันเอาเงินที่พอรวบรวมได้ออกมาหมดแล้ว มากที่สุดก็จ่ายได้ 200,000 หยวน ส่วนอีก 100,000 หยวน ให้บ้านรองกับบ้านสามหาทางมาเติมให้ครบ”
“สองบ้านเราช่วยกันเติมอีก 100,000 หยวนให้ครบได้ แต่พี่สะใภ้ใหญ่ต้องคืนทรัพย์สินส่วนที่แบ่งไปแล้ว ส่วนที่ดินปลูกบ้านของบ้านพี่เก็บไว้ให้ได้ ความช่วยเหลือที่พ่อแม่เคยให้พวกพี่ก่อนหน้านี้ พวกเราก็ไม่คิดเล็กคิดน้อย แต่ที่ดินปลูกบ้านเก่าที่พ่อแม่อยู่กับที่ดินอีกยี่สิบกว่าหมู่ต้องคืนมาแบ่งใหม่”
“เธอ! เธอ...” หลินเจี้ยนกั๋วดึงเสื้อโจวชุ่ยเฟินเบา ๆ
“ไม่เอาก็ไม่เอาสิ ที่ตั้ง 500 หมู่ยังไม่พอให้ทำกินหรือไง? ถึงตอนนั้นพอฉือเอ๋อร์แต่งเมียแล้วแยกบ้าน ค่อยยื่นขอที่ดินปลูกบ้านใหม่ก็ได้”
“แต่พวกเราออกไปตั้ง 200,000 หยวนแล้ว ทำไมยังต้องเอาออกมาแบ่งอีก?”
“หรืออยากจ่าย 300,000 หยวนล่ะ?”
ในที่สุดโจวชุ่ยเฟินก็ไม่พูดอะไรอีก นั่งลงด้วยสีหน้าบึ้งตึง
ซูเสี่ยวเหมยยื่นมือออกมา “ตกลงก็โอนเงินมาได้เลย”
โจวชุ่ยเฟินจ้องเธอ “ตอนนี้เลยเหรอ?”
“ตอนนี้เลย”
“เงิน 200,000 หยวนไม่ใช่น้อย ๆ ฉันต้องไปถอนก่อน”
“โอนผ่านแอปธนาคารก็ได้”
โจวชุ่ยเฟินไม่มีทางเลือก ได้แต่เปิดแอปธนาคาร
ตอนกรอกจำนวนเงิน นิ้วของเธอหยุดค้างบนหน้าจอหลายครั้ง
เธอเสียดายเงิน 200,000 หยวนเหลือเกิน!
แต่ญาติพี่น้องกับคนในหมู่บ้านมากันตั้งมากมาย เดิมทีเธอตั้งใจจะใช้ศีลธรรมกดดันให้บ้านรองกับบ้านสามช่วยกันแบ่งค่ารักษา ไม่นึกเลยว่าจะเป็นฝ่ายต้อนตัวเองจนจนมุม
เสียงแจ้งเตือนดังขึ้น บัญชีของแม่สามีได้รับเงิน 200,000 หยวน
ซูเสี่ยวเหมยตรวจดูหลักฐานการโอนแล้วจึงส่งโทรศัพท์คืนให้แม่สามี
“เรื่องที่เหลือ คุยกันต่อได้เลย”
โจวชุ่ยเฟินเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลง
เธอจ้องซูเสี่ยวเหมยที่นั่งฝั่งตรงข้าม ความขุ่นเคืองในแววตาค่อย ๆ สะสมขึ้นทีละน้อย
“บ้านฉันออกไป 200,000 หยวน บ้านรองไม่ออกสักหยวนเดียว แล้วพวกเธอล่ะ น้องสะใภ้สาม?”