เธอมองไปทางหลินเจี้ยนกั๋ว “พี่ใหญ่ โรงเรือนเพาะปลูกห้าร้อยหมู่ของบ้านพี่ ก่อนหน้านี้ยังบอกว่าผลผลิตดี ปีหนึ่งทำเงินได้หลายล้านไม่ใช่เหรอ?”
มือที่โจวชุ่ยเฟินยกถ้วยชาขึ้นมาชะงักค้างกลางอากาศ
“โรงเรือนมีห้าร้อยหมู่ก็จริง แต่ที่ดินเช่ามา ค่าใช้จ่ายช่วงแรกก็เป็นเงินกู้ทั้งนั้น ภายนอกดูรุ่งเรืองดี แต่ข้างในมีแต่หนี้ก้อนโต”
หลินเจี้ยนกั๋วพยักหน้า “เดือนที่แล้วขายผักไปล็อตหนึ่ง ได้เงินมาบ้าง แต่เอาไปจ่ายค่าแรงคนงาน ใช้หนี้ แล้วก็ซื้อปุ๋ย สุดท้ายเหลือถึงมือไม่เท่าไร”
“อีกอย่าง ยังต้องคิดบัญชีกับทางบ้านเดิมของชุ่ยเฟินด้วย เงินที่ตกถึงมือพวกเราจริง ๆ ก็แค่สองพันหยวน”
อาหญิงวางถ้วยชากลับลงบนโต๊ะ
“สองพันหยวน?”
“ก็ใช่น่ะสิ” โจวชุ่ยเฟินกางมือวางบนโต๊ะ “พวกคุณดูสิ ฉันยุ่งจนแทบไม่ได้หยุดพักทุกวัน วันไหนบ้างที่ไม่ก้มหน้าก้มตาทำงานในโรงเรือน? คนนอกเห็นแค่ที่ดินห้าร้อยหมู่ ใครเห็นหนี้ที่พวกเราแบกอยู่บ้าง?”
ตั้งแต่ซูเสี่ยวเหมยเข้ามา เธอก็ยังไม่ได้แตะอาหารบนโต๊ะเลย
เธอมองกำไลทองบนข้อมือโจวชุ่ยเฟิน แล้วเลื่อนสายตาไปยังสร้อยคอ
สร้อยเส้นนั้นไม่หนานัก แต่จี้เป็นทองคำแท้
โจวชุ่ยเฟินรู้สึกได้ถึงสายตาของเธอ จึงรีบชักมือกลับไปไว้ใต้โต๊ะ
“เสี่ยวเหมย อย่าเข้าใจผิดนะ ของพวกนี้ฉันซื้อมาตั้งแต่หลายปีก่อนแล้ว ราคาไม่ได้เท่าไรหรอก”
ซูเสี่ยวเหมยหยิบกาน้ำชาแล้วรินชาให้หลินเจี้ยนจวินนิดหนึ่ง
“ฉันไม่ได้ถาม”
โจวชุ่ยเฟินถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ
หลินเจี้ยนหมินก้มหน้า ก่อนเอ่ยขึ้นว่า “บ้านพี่ใหญ่มีโรงเรือน ยังไงก็ดีกว่าบ้านเรา บ้านเรามีลูกสองคนต้องเรียนหนังสือ แถมหลังคาบ้านก็รั่ว เงินแสนหยวนเราไม่มีทางหาได้แน่”
“น้องรอง พูดแบบนี้หมายความว่ายังไง?” หลินเจี้ยนกั๋วฟาดซองบุหรี่ลงบนโต๊ะ “หรือจะให้บ้านฉันจ่ายสามแสนหยวนคนเดียว?”