“น้องสามมีเงิน! หลินเจี้ยนจวิน น้องสามของฉันรับเหมาทำโรงเรือนปลูกผักตั้งพันกว่าไร่ เขาต่างหากที่รวยจริง! พี่น้องแท้ ๆ ถึงกระดูกจะหักก็ยังมีเอ็นยึดติดกัน พวกคุณอยากได้เงินก็ไปหาเขาสิ!”
คำพูดนี้ราวกับระเบิดที่ปะทุขึ้นกลางฝูงชน
ชาวบ้านชะงักไปชั่วอึดใจ ก่อนเสียงซุบซิบจะดังขึ้นราวกับคลื่นถาโถม
“บ้านน้องสามมีเงินเหรอ? ผัวเมียพี่ใหญ่ยังคิดถึงบ้านน้องชายอยู่อีกหรือ?”
“บ้านพี่น้องสามคนอยู่ไม่เป็นสุข บ้านอื่นก็อย่าหวังว่าจะอยู่ดีเลย หนี้ใครก็ต้องใช้ เป็นเรื่องที่ถูกต้องอยู่แล้ว”
“คราวนี้บ้านน้องสามยุ่งแน่ ตามไปดูไหม?”
หวังเต๋อฟู่หรี่ตาลง
“ไป”
หวังเต๋อฟู่โบกมือให้คนที่อยู่ด้านหลัง แล้วหันเดินไปทางท้ายหมู่บ้าน
โจวชุ่ยเฟินเดินตามไป ฝีเท้าไวกว่าใคร
หลินเจี้ยนกั๋วถูกเธอคว้าชายเสื้อ ลากรั้งอยู่ท้ายแถว ราวกับสุนัขที่เจ้าของจูงเดินเล่น
ชาวบ้านที่มุงดูก็ขยับตามไปด้วย
เรื่องครึกครื้นใหญ่โตขนาดนี้ ใครจะยอมพลาดกันล่ะ?
คนกลุ่มหนึ่งเดินขบวนผ่านหมู่บ้าน จากปากซอยไปจนถึงท้ายหมู่บ้าน ระยะทางไม่ถึง 500 เมตร แต่ขบวนกลับยิ่งยาวขึ้นเรื่อย ๆ
ด้านหน้าคือหวังเต๋อฟู่กับพวกของเขา ตรงกลางเป็นผัวเมียหลินเจี้ยนกั๋วที่ฉุดกระชากกันไปมา ส่วนท้ายคือชาวบ้านที่แน่นขนัด
บางคนขี่รถไฟฟ้าตามอยู่ข้าง ๆ อย่างเอื่อยเฉื่อย บางคนโผล่หน้าออกมาจากลานบ้านถามว่าเกิดอะไรขึ้น พอได้คำตอบก็รีบปิดประตูบ้านแล้วตามไปทันที
ท้ายหมู่บ้าน ลานบ้านของหลินเจี้ยนจวินเงียบสงบ
ประตูรั้วปิดอยู่ หน้าบ้านมีตะกร้าผักที่เพิ่งเก็บมาวางตากแดด แตงกวาสีเขียวสดกับมะเขือเทศลูกอวบอิ่มสะท้อนแสงระยิบระยับชุ่มฉ่ำ
ตอนนั้นหลินเจี้ยนจวินกับซูเสี่ยวเหมยเพิ่งส่งอันอันและตัวตัวไปโรงเรียน ทั้งคู่กำลังขี่รถไฟฟ้ากลับมาจากตัวเมือง