“พี่ใหญ่กับเมียไม่ได้เรื่องจริง ๆ...”
ใบหน้าของโจวชุ่ยเฟินเดี๋ยวแดงเดี๋ยวซีด เปลี่ยนสีไปมาไม่ต่างจากเชือกที่กำลังถักเล่น
หวังเต๋อฟู่ฟังอยู่ข้าง ๆ มาพักใหญ่ สีหน้าก็เปลี่ยนไปด้วย
เขาไม่ใช่คนโง่ ทำธุรกิจมาถึง 20 ปี เจอเรื่องแบบไหนมาบ้าง
ที่หลินเจี้ยนจวินพูดถูกไหม? ถูก
ทุกคำมีเหตุผล ไม่มีช่องโหว่ให้โต้แย้ง
แต่สิ่งที่เขาต้องการไม่ใช่เหตุผล เขาต้องการเงิน
หวังเต๋อฟู่เดินเข้าไปข้างหน้า ตบไหล่หลินเจี้ยนจวินเบา ๆ น้ำเสียงอ่อนลงเล็กน้อย “น้องสาม พี่ก็ไม่ใช่คนไร้เหตุผลนะ ลองคิดแบบนี้ได้ไหม พวกพี่น้องสามคนนั่งคุยกัน แบ่งกันรับผิดชอบคนละนิด สามบ้านร่วมแรงร่วมใจกัน เดี๋ยวก็ใช้หนี้หมด”
น้ำเสียงของเขาเปี่ยมด้วยความจริงใจอย่างพอเหมาะ ราวกับกำลังช่วยไกล่เกลี่ย
แต่ชายฉกรรจ์หลายคนที่ยืนอยู่ด้านหลังไม่ขยับเลย ยังคงขวางประตูบ้านไว้เหมือนเดิม
หลินเจี้ยนจวินยกมือของอีกฝ่ายออกจากไหล่
“หวังเต๋อฟู่ ใครเป็นหนี้คนนั้นก็ต้องใช้หนี้ เรื่องนี้คนทำธุรกิจอย่างคุณรู้ดีกว่าผมเสียอีก ถ้าคุณให้ผมใช้หนี้แทนพี่ใหญ่ ก็เท่ากับบอกทุกคนว่า ต่อไปใครติดเงินคุณ ก็ไปทวงกับพี่น้องของเขาได้เลย คุณคิดว่ากฎแบบนี้ตั้งขึ้นมาได้หรือไง?”
สีหน้าของหวังเต๋อฟู่แข็งค้างไปชั่วขณะ
เขาทำธุรกิจมา 20 ปีจริง ๆ แต่นี่เป็นครั้งแรกที่ถูกชาวนาทำไร่ทำสวนเล่นงานจนเสียหน้า
ทั้งสองสบตากันอยู่หลายวินาที
หวังเต๋อฟู่ไม่พูดอะไรอีก
ในจังหวะนั้นเอง ก็มีเสียงเคลื่อนไหวซุบซิบดังมาจากด้านหลังฝูงชน
หลินเจี้ยนหมิน พี่ชายคนรอง สะพายจอบไว้บนบ่า ส่วนหลิวหลิง พี่สะใภ้รอง หิ้วตะกร้าไม้ไผ่ ทั้งคู่เพิ่งกลับจากคันนาและเดินผ่านหัวหมู่บ้านพอดี
หลิวหลิงเห็นภาพตรงนี้แต่ไกล ดวงตาเป็นประกายราวกับโคมไฟดวงน้อยสองดวง
เธอดึงแขนเสื้อหลินเจี้ยนหมิน แล้วกระซิบว่า “ดูสิ บ้านน้องสามโดนขวางประตูได้ยังไง?”
หลินเจี้ยนหมินขมวดคิ้ว ฝีเท้าชะงักอย่างเห็นได้ชัด