“หลินเจี้ยนกั๋ว ไอ้เวร เปิดประตูให้ฉันเดี๋ยวนี้!”
เธอคุ้นกับเสียงนี้ดี
เป็นพี่เขยทางบ้านเดิมของโจวชุ่ยเฟิน ตัวสูงใหญ่และอารมณ์ร้ายสุด ๆ
ตอนที่หลินเจี้ยนกั๋วยืมเงินจากโจวชุ่ยเฟินครั้งแรก เขาหลอกหวังเต๋อฟู่จนหัวหมุน พลางตบอกยืนยันว่าจะคืนทุนได้ภายใน 3 เดือน
จาก 3 เดือนกลายเป็นครึ่งปี จากครึ่งปีเป็น 1 ปี จาก 1 ปีก็ยืดไปอีกปีแล้วปีเล่า หนี้ยิ่งพอกพูนขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับก้อนหิมะที่กลิ้งลงเขา
หวังเต๋อฟู่พาคนมาด้วย
รถตู้สีดำ 2 คันจอดหน้าบ้านพี่ใหญ่ พอประตูรถเปิด ก็มีชายฉกรรจ์ 7-8 คนลงมา แต่ละคนร่างกำยำล่ำสัน เรียงแถวหน้าประตู ดูราวกับกำลังถ่ายหนัง
ชาวบ้านได้ยินเสียงก็พากันชะโงกหน้าออกมาดู
ป้าหวังที่อยู่บ้านฝั่งตรงข้ามถือชามข้าววิ่งออกมา ทั้งปากยังเคี้ยวโจ๊กมันเทศ ดวงตาเบิกกว้าง
ลุงหลี่ตรงปากซอยจูงหมาสีเหลืองของเขามาด้วย แม้แต่หมาก็ยังตกใจกับบรรยากาศจนหางจุกก้น ถอยกรูดไปข้างหลัง
หวังเต๋อฟู่ไม่สนเลยว่ามีใครมองอยู่บ้าง เขาตะโกนด่าซ้ำแล้วซ้ำเล่า แช่งไปถึงบรรพบุรุษแปดชั่วโคตรของหลินเจี้ยนกั๋ว
ด้านในประตูเหล็กเงียบสนิทอยู่นาน
หวังเต๋อฟู่ส่งสายตาให้คนข้างหลัง ชายฉกรรจ์ 2 คนจึงก้าวไปเตะประตูคนละที
ประตูเหล็กบานนั้นขึ้นสนิมจนผุพังอยู่แล้ว เสียงดังโครม กลอนประตูกระเด็นเปิดจากด้านใน ประตูจึงอ้าออกกว้าง
ภาพในบ้านทำให้ชาวบ้านที่มามุงดูสูดลมหายใจเฮือกใหญ่
ห้องโถงใหญ่รกไปหมด ชามกับตะเกียบยังวางอยู่บนโต๊ะ พื้นเกลื่อนไปด้วยก้นบุหรี่และถุงบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป
หลินเจี้ยนกั๋วสวมเสื้อกล้ามยับยู่ยี่ ผมยุ่งเหยิงเหมือนรังไก่ นั่งยอง ๆ อยู่ตรงมุมกำแพง มือทั้งสองกุมศีรษะ หดตัวเป็นก้อนเหมือนนกกระทา
ส่วนโจวชุ่ยเฟินยังฝืนประคองตัวเองไหว ผมเผ้ายุ่งเหยิง เบ้าตาลึกโหลลงไปมาก ทั้งตัวยังผอมลงไปหนึ่งรอบ แต่ปากก็ยังไม่หยุดพูด