หลินเจี้ยนกั๋วยืนอยู่ตรงประตู สีหน้าจากที่คาดหวังกลายเป็นงุนงง แล้วจากงุนงงก็เปลี่ยนเป็นบึ้งตึง
โจวชุ่ยเฟินเดินตามหลังมา อ้าปากเหมือนจะพูดแต่ก็หุบลง สายตากวาดมองใบหน้าแปลกหน้าทีละคน
น้าชายสามหันกลับมา รอยยิ้มบนใบหน้ากว้างเสียจนแทบล้นออกมา
“มา ๆ เดี๋ยวฉันแนะนำให้รู้จัก!”
เขาดึงหลินเจี้ยนกั๋วเดินเข้าไปด้านใน พลางชี้แนะนำคนบนโต๊ะทีละคน
“นี่เพื่อนทางธุรกิจของลูกพี่ลูกน้องแก แซ่จาง ทำธุรกิจวัสดุก่อสร้าง รู้จักกันไว้สิ”
“นี่หัวหน้าหลิว เคยช่วยจัดการธุระให้ลูกพี่ลูกน้องทั้งสองของแก อยู่ที่สำนักงานเขต ถ้ามีเรื่องอะไรก็ไปหาเขาได้”
“สองคนนี้เป็นสามีภรรยาของเหล่าจ้าว พวกเราอยู่กลุ่มตกปลากลุ่มเดียวกัน เป็นคนซื่อ ๆ จริงใจมาก”
“แล้วท่านนี้...”
น้าชายสามเดินไปหยุดข้างที่นั่งประธาน ท่าทีสนิทสนมขึ้นเป็นสิบเท่า เขาก้มตัวเข้าไปหา น้ำเสียงอ่อนลงไปหลายส่วน
“ท่านนี้คือคุณหวัง! คุณหวังเป็นเถ้าแก่ใหญ่ มีไซต์งานอยู่ในมือหลายแห่งเลยนะ!”
ชายวัยกลางคนในชุดสูทถือถ้วยชาไว้ สีหน้าประดับรอยยิ้มสำรวมแบบนักธุรกิจทั่วไป เขาพยักหน้ารับเป็นการตอบ
หลินเจี้ยนจวินยืนอยู่ด้านหลังซูเสี่ยวเหมย คิ้วขมวดจนแทบผูกเป็นปม
เขาเข้าใจทุกอย่างแล้ว
น้าชายสามไม่ได้เชิญพวกเขามากินข้าวเป็นพิเศษเลย
เขาแค่รวบรวมคนที่ต้องเลี้ยงช่วงตรุษจีนทั้งหมดมาไว้ด้วยกัน
ทั้งเพื่อนทางธุรกิจ คนที่มีเส้นสาย คนที่เคยช่วยเหลือ และคนที่ต้องรักษาความสัมพันธ์ ถูกจับยัดไว้บนโต๊ะเดียวกันหมด
ค่าอาหารมื้อเดียวจัดการงานเลี้ยงทั้งหมด อาหารเต็มโต๊ะจัดการความสัมพันธ์ทุกอย่าง ยิงธนูดอกเดียวได้นกหลายตัว