40 นาทีต่อมา รถสองคันก็จอดหน้าบ้านน้าชายคนที่สาม
ประตูรั้วของหมู่บ้านเปิดแง้มไว้ ภายในลานมีข้าวของจิปาถะกองกระจัดกระจาย รถสามล้อเก่า ๆ ที่มีฝุ่นจับคันหนึ่งจอดเอียงอยู่ชิดกำแพง
หน้าประตูบ้านมีคนยืนอยู่เพียงคนเดียว
น้าชายคนที่สาม
เขาอายุเลย 60 มาแล้ว สวมเสื้อไหมพรมสีเทาที่ขึ้นขุย คลุมทับด้วยแจ็กเก็ตเก่าสีน้ำเงินเข้ม ผมบาง ๆ หวีเสยไปด้านหลัง ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยย่นและรอยยิ้ม
“มาแล้ว ๆ รีบเข้ามาเร็ว!”
เขาถูมือพลางเดินเข้ามาต้อนรับอย่างกระตือรือร้น ทักทายทุกคนทีละคน จับมือหลินเจี้ยนกั๋วแล้วตบซ้ำไปซ้ำมา
ตอนซูเสี่ยวเหมยลงจากรถ เธอกวาดตามองหมู่บ้านแวบหนึ่ง
ที่นี่เงียบเชียบวังเวง มีกลิ่นอายของวันวาน นอกจากน้าชายคนที่สามก็ไม่มีใครอยู่เลย
รถของลูกพี่ลูกน้องผู้ชายทั้งสองคนไม่ได้จอดอยู่ริมถนนในหมู่บ้าน พอเข้าไปในบ้านก็เห็นว่าไม่มีไฟเปิด ห้องครัวเย็นชืด
ละครฉากเดิมเหมือนทุกปีไม่มีผิด
ลูกพี่ลูกน้องสองคน คนหนึ่งอยู่ในเมืองเอกของมณฑล อีกคนได้ยินว่าทำธุรกิจอยู่ทางใต้ ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่เคยเจอหน้ากันสักปี
ปีนี้ก็เหมือนกัน แม้แต่เงาคนก็ไม่มี
ทุกคนเบียดกันเข้าไปในห้องนั่งเล่น โซฟามีไม่พอนั่ง หลินเจี้ยนกั๋วยืนอยู่ หลินฉือพิงกำแพง หลิวหลิงพาเด็กสองคนนั่งบนเก้าอี้เตี้ย
น้าชายคนที่สามวุ่นวายรินน้ำไปทั่ว แก้วเป็นพลาสติก น้ำก็ไม่ค่อยร้อน ส่วนใบชาเป็นเศษใบชาถูกที่สุด
หลินเจี้ยนจวนรับแก้วมา มองก้านชาเล็ก ๆ ที่จมอยู่ก้นแก้วแล้วไม่ได้ดื่ม
ซูเสี่ยวเหมยวางตัวตัวลง เด็กหญิงวิ่งไปหาอันอัน ทั้งสองนั่งยอง ๆ ข้างโต๊ะชา ปอกส้มกินพลางกระซิบกระซาบกัน ดูจะเพลิดเพลินกับโลกของตัวเองไม่น้อย