«ถ้าเทียบกับพวกคุณแล้วห่างกันลิบลับ พวกคุณต่างหากที่ดูมีสง่าราศี คนทำโครงการใหญ่ในเมือง ปีหนึ่งมีเงินหมุนเวียนอย่างน้อยหลายล้านใช่ไหม?»
หลี่เม่าไม่ได้รับมุกนั้น เพียงยิ้มบาง ๆ
หลี่หมิงดึงบุหรี่ที่ยังไม่ได้จุดออกจากปาก ยัดใส่กระเป๋ากางเกง แล้วทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้ว่างอย่างไม่เกรงใจ จนเก้าอี้ส่งเสียงอับทึบ
«พี่เจี้ยนกั๋วเกรงใจไปแล้ว หลายล้านจะนับเป็นอะไร ค่าใช้จ่ายก็สูง สุดท้ายในกระเป๋าเหลือเงินไม่กี่เหรียญหรอก»
ปากบอกว่าเงินเหลือไม่กี่เหรียญ แต่กลับนั่งอย่างมั่นคง ไขว่ห้าง มือข้างหนึ่งพาดพนักเก้าอี้ นิ้วเคาะโต๊ะเป็นจังหวะ
หลินเจี้ยนกั๋วฟังไม่ออกว่าคำพูดนั้นมีน้ำอยู่กี่ส่วน หรือไม่ก็ไม่ใส่ใจอยู่แล้ว ไม่ว่าอย่างไร เขาก็เริ่มยกยอกันทางธุรกิจรอบใหม่
«ไม่ต้องถ่อมตัวหรอก เรื่องเส้นสายของพวกคุณในเมืองฉันรู้ดี คราวก่อนพ่อคุณเล่าว่าพวกคุณคุยงานโครงการใหญ่กับคุณจางที่ทำอสังหาริมทรัพย์อะไรนั่นใช่ไหม? ใช่ ๆ คนนั้นแหละ โครงการใหญ่แบบนั้นไม่ใช่ใครก็รับไหว»
หลี่เม่ายกถ้วยชาตรงหน้าขึ้นจิบ พอวางลงก้นถ้วยก็กระทบโต๊ะดังแก๊ก
«โครงการของคุณจางยังอยู่ระหว่างคุย ยังไม่สรุปเลยนะพี่เจี้ยนกั๋ว ข่าวไวเหมือนกันนี่»
«ก็แน่นอนสิ พ่อคุณเล่าเรื่องพวกคุณให้พวกเราฟังบ่อย ๆ พวกเราก็ดีใจแทน»
บรรยากาศในห้องส่วนตัวเปลี่ยนไปในพริบตา
ก่อนหน้านี้มีเถ้าแก่ท้องถิ่นสองสามคนที่ลุงพามาด้วย บ้างขายวัสดุก่อสร้าง บ้างเปิดร้านอาหาร คำพูดคำจาและการกระทำล้วนเจือเล่ห์เหลี่ยมแบบคนทำธุรกิจ แต่พอหลี่เม่ากับหลี่หมิงเข้ามา คนเหล่านั้นก็ดูด้อยลงไปถนัดตา ต่างพากันลุกขึ้นทักทาย ยื่นบุหรี่ยื่นเหล้าให้ วางตัวนอบน้อมอย่างยิ่ง