เงินหลายหมื่นหยวน ต่อให้ขายทั้งครอบครัวก็ยังรวบรวมไม่พอ
สมองของหลิวหลิงแล่นเร็วจี๋ สิ่งแรกที่เธอคิดไม่ใช่การอธิบาย ไม่ใช่การขอโทษ
เรื่องที่ลูกตัวเองก่อ ยังไงก็ต้องตกมาเป็นภาระของเธอแน่
เธอไม่มีทางเลือกอื่น
หลิวหลิงคว้าไม้แขวนเสื้อพลาสติกที่พิงอยู่ข้างกำแพงขึ้นมา แล้วพุ่งไปหาหลินหยางในสองก้าว
เธอเหวี่ยงไม้แขวนเสื้อจนสุดแรง ฟาดลงบนแขนของหลินหยาง
“ไอ้เด็กเวร! แกกล้าวิ่งนักใช่ไหม! จะวิ่งอีกไหม!”
ครั้งแรก หลินหยางเจ็บจนตัวงอ
ครั้งที่สอง ไม้แขวนเสื้อฟาดลงบนแผ่นหลัง เกิดเสียงทึบดังขึ้น
ครั้งที่สาม ครั้งที่สี่ ครั้งที่ห้า
หลิวหลิงตีจนเลือดขึ้นหน้า มือไม่คิดจะหยุดเลยสักนิด
ไม้แขวนเสื้อพลาสติกกระทบร่างเด็กวัยสิบขวบ เสียงทั้งแหลมทั้งทึบ
หลินหยางไม่ร้องไห้
หรือจะพูดให้ถูกคือไม่กล้าร้อง
เขาย่อตัวอยู่ตรงมุมกำแพง ใช้สองมือกุมศีรษะ กัดริมฝีปากล่างแน่นจนเป็นรอยขาว
แขนกับน่องที่โผล่พ้นเสื้อผ้ามีรอยนูนแดงขึ้นมาเป็นทางอย่างรวดเร็ว
หลินซินกลับตกใจจนร้องไห้โฮ กิ่งไม้ในมือถูกโยนทิ้งไปตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้ เธอยืนอยู่ตรงประตู ไม่กล้าเข้าไปและไม่กล้าเดินหนี
“บอกให้วิ่งใช่ไหม! จะวิ่งอีกไหม!”
ไม้แขวนเสื้อฟาดลงบนแขนของหลินซินดังทึบ
หลินซินตกใจจนตัวแข็ง ผ่านไปหนึ่งวินาทีถึงได้ร้องไห้จ้า เธอกอดหัวแล้วย่อตัวลง
หลิวหลิงยังไม่ยอมหยุด ไม้แขวนเสื้อฟาดลงบนไหล่ของหลินหยางอีกครั้ง