“ให้ตำรวจมาดูเถอะว่ากำไลวงนี้ราคาเท่าไรกันแน่ ต้องชดใช้เท่าไรก็ชดใช้ ถ้าชดใช้ไม่ไหว อย่างมากก็ให้จับฉันไปติดคุก”
ทันทีที่คำว่า “แจ้งตำรวจ” หลุดออกมา บรรยากาศในห้องก็เปลี่ยนไปอีกครั้ง
ซูเสี่ยวเหมยสังเกตเห็นเปลือกตาของโจวชุ่ยเฟินกระตุกอย่างชัดเจน
กระตุกแรงมาก
แต่ก็เพียงชั่วพริบตา โจวชุ่ยเฟินก็จัดการสีหน้าได้อย่างรวดเร็ว แล้วเปลี่ยนเป็นท่าที “ใจกว้าง”
เธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ สีหน้าปรับเปลี่ยนได้แนบเนียนไร้ที่ติ ก่อนจะกลับมาสวมสีหน้าพี่สะใภ้ใหญ่ผู้มีเมตตาอีกครั้ง
“โธ่ หลิวหลิง เธอจะเอาให้ถึงขนาดนั้นเลยเหรอ? จะแจ้งตำรวจทำไม? ถ้าเรื่องแพร่ออกไป เพื่อนบ้านจะมองตระกูลหลินยังไง? เรื่องในครอบครัวถึงกับต้องไปโรงพัก น่าอายไหมล่ะ?”
เธอวางกำไลที่แตกเป็นชิ้น ๆ ลงบนโต๊ะอย่างทะนุถนอม หยิบกระดาษทิชชูจากกระเป๋าออกมาเช็ดนิ้ว แล้วปรับน้ำเสียงให้อ่อนลงสองระดับ
“เห็นแก่ที่เราเป็นครอบครัวเดียวกัน เธอเอาหมูไปเลี้ยงไว้ ส่วนที่ดินก็ไม่ต้องเอามาค้ำประกัน แค่เขียนหนังสือรับสภาพหนี้ห้าหมื่นหยวนให้ฉัน ลงชื่อกับประทับลายนิ้วมือให้ชัดเจน ทุกปีใช้คืนห้าพัน สิบปีก็หมด ฉันไม่คิดดอกเบี้ย แบบนี้มีน้ำใจพอหรือยัง?”
ตอนพูด สีหน้าของเธอมีรอยยิ้ม แต่ในรอยยิ้มนั้นแฝงความรู้สึกเหมือนกำลังหยิบยื่นเศษบุญให้คนที่ต่ำกว่า
ราวกับหนังสือรับสภาพหนี้ห้าหมื่นหยวนเป็นของขวัญที่เธอมอบให้หลิวหลิง
พ่อสามีช่วยพูดสนับสนุนอยู่ข้าง ๆ “สะใภ้รอง เรื่องนี้ลูกบ้านเธอเป็นคนก่อ จะไปโทษคนอื่นก็ไม่ได้ พี่สะใภ้ใหญ่ใจกว้างมากแล้วนะ ถ้าเป็นบ้านคนอื่น ป่านนี้คงแตกหักกันไปแล้ว”
พูดจบเขายังถอนหายใจ น้ำเสียงนั้นเจือความหมายว่า “ฉันก็ทำไปเพื่อเธอ”
หลิวหลิงทรุดนั่งอยู่บนพื้น ไม่มีแรงแม้แต่จะโต้แย้งแล้ว