“แต่ถ้าเทียบกับสาวโรงงานที่ออกไปทำงานหลายปี แล้วสุดท้ายต้องหอบความอับอายกลับมาทำนาที่บ้านเกิด ก็ยังดีกว่าอยู่หน่อยหนึ่งจริง ๆ นั่นแหละ”
คำพูดนี้ช่างเชือดเฉือนเสียจริง
คนที่นั่งอยู่ตรงนี้มีใครบ้างจะฟังไม่ออกว่าเธอกำลังพาดพิงถึงใคร?
มือของหลินเจี้ยนจวินที่กำลังวางตะเกียบชะงักไปเล็กน้อย
ซูเสี่ยวเหมยกลับไม่แสดงท่าทีอะไร เธอตักเค้กเข้าปากคำหนึ่ง รสชาติไม่ได้หวานมาก เนื้อครีมนุ่มละมุน
เห็นซูเสี่ยวเหมยไม่ตอบโต้ หลินฮวาฮวาก็รู้สึกเหมือนต่อยลงบนก้อนสำลี ทั้งคันคะเยอทั้งอึดอัดอยู่ในอก
เมื่อครู่เธอเพิ่งถูกซูเสี่ยวเหมยสวนกลับแบบไม่อ่อนข้อแต่ก็ไม่ถึงกับแข็งกร้าวจนเสียหน้า ตอนนี้ในที่สุดก็มีพี่สะใภ้ใหญ่เป็นที่พึ่ง เธอจึงต้องเอาคืนให้ได้
“แม่ ของดี ๆ ที่พี่สะใภ้ใหญ่ซื้อมาให้พ่อกับแม่อยู่ไหนล่ะ? รีบเอาออกมาให้พวกเราดูเป็นบุญตาหน่อยสิ”
เธอลุกขึ้นจะไปค้นตู้ ปากก็ยังไม่หยุดพูด
“ได้ยินว่ากำไลวงนั้นวงเดียวก็ราคาเป็นหมื่นแล้วเหรอ? ฉันโตมาขนาดนี้ยังไม่เคยเห็นหยกเนื้อน้ำแข็งชั้นยอดของแท้เลยนะ”
พูดจบเธอก็จงใจหันไปมองซูเสี่ยวเหมย แล้วยิ้มกริ่ม
“พี่สะใภ้สามล่ะ เอาอะไรมาให้? เอาออกมาให้ดูด้วยกันสิ”
เห็นได้ชัดว่าเธอตั้งใจยืมความร่ำรวยของพี่สะใภ้ใหญ่มาเหยียบซูเสี่ยวเหมย
ในที่สุดซูเสี่ยวเหมยก็ยกเปลือกตาขึ้น มองหลินฮวาฮวาแวบหนึ่ง แววตาราบเรียบไม่ไหวติง ราวกับกำลังมองตั๊กแตนที่กระโดดโลดเต้นอย่างสนุกสนาน
เธอไม่พูดอะไร ก้มลงเช็ดคราบเค้กตรงมุมปากของหลินตัวตัว
หลิวหลิง พี่สะใภ้รอง นั่งอยู่ตรงมุมโต๊ะ มือกำหมั่นโถวครึ่งลูกแน่น ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงขมขื่นว่า