คำพูดสามคำที่ฟังดูเบาหวิว ราวกับเขากำลังบอกว่ามื้อเที่ยงวันนี้กินบะหมี่ไปชามหนึ่ง
แต่ตอนพูด ลูกกระเดือกของเขาขยับขึ้นลง เส้นเลือดตรงลำคอเกร็งเป็นเส้นบาง ๆ
บนโต๊ะเงียบไปชั่วขณะ
คนแปลกหน้าสองสามคนที่นั่งอยู่ตรงมุมห้องหันมองหน้ากัน บ้างก็วางตะเกียบ บ้างก็ยกแก้วเหล้าขึ้น
“เป็นล้านเลยเหรอ? เจี้ยนกั๋วน้องชาย เก่งนี่นา”
“ปลูกผักจนทำเงินได้เป็นล้าน สุดยอดเลย”
คำเยินยอไม่กี่ประโยคลอยมา หลินเจี้ยนกั๋วก็ยืดหลังตรงขึ้นอีกเล็กน้อย
โจวชุ่ยเฟินพยายามกลั้นยิ้มแทบไม่อยู่ เธอเอื้อมมือไปหยิบถั่วลิสงบนโต๊ะ ท่าทางล่องลอยจนปิดไม่มิด
“ก็ไม่ได้มากมายอะไรหรอก เป็นเงินที่แลกมาด้วยความเหนื่อยทั้งนั้น ตื่นแต่เช้ากลับดึก พวกคุณไม่รู้หรอกว่าดูแลที่ตั้งห้าร้อยหมู่มันเหนื่อยแค่ไหน”
ปากบอกว่าเหนื่อย แต่น้ำเสียงเต็มไปด้วยความโอ้อวด
หลี่เม่าหัวเราะเบา ๆ พอให้ได้ยิน
“พี่เจี้ยนกั๋วถ่อมตัวไปแล้ว รายได้ปีละล้าน ในแวดวงของพวกเราถือว่าเป็นคนเก่งอย่างแน่นอน”
ตอนพูดคำว่า “คนเก่ง” น้ำเสียงเขาลากยาวขึ้นเล็กน้อย ราวกับจงใจเน้นถ้อยคำ
แต่หลินเจี้ยนกั๋วกลับไม่ทันสังเกต เขากำลังดื่มด่ำกับความรู้สึกที่ได้รับคำยกย่อง จนตัวพองขึ้นมาราวกับใหญ่กว่าเดิม
“ไม่หรอก เทียบกับพี่น้องลูกพี่ลูกน้องทั้งสองคนไม่ได้เลย พวกคุณทำธุรกิจในเมืองนั่นต่างหากถึงจะเรียกว่ากิจการใหญ่”
“มา ๆ ดื่มกัน ดื่มเหล้า!”
แก้วกระทบกันดังกรุ๊งกริ๊ง
น้าชายคนที่สามนั่งยิ้มประจบอยู่ข้าง ๆ คอยเติมเหล้าให้หลินเจี้ยนกั๋วไม่หยุด