“เดือนที่แล้วผักหายไปสามร้อยกว่าชั่ง เงินที่รับมาก็ไม่น้อยลง แต่ผักกลับมีน้อยลง ปัญหาอยู่ที่การเก็บกับการบรรจุลงกล่อง”
ชาวบ้านที่รับหน้าที่บรรจุผักหน้าแดงขึ้นมา
“วันนั้นที่บ้านมีธุระ ฉันคิดว่าใส่ผักน้อยลงสักสองตะกร้าคงไม่มีใครดูออก”
“สิ่งที่คิดว่าไม่มีใครดูออก สุดท้ายก็จะไปปรากฏอยู่ในบัญชี”
ซูเสี่ยวเหมยยื่นใบรายการกลับไป
“ต่อไปถ้าใครมีธุระให้บอกล่วงหน้า ฉันจะหาคนมาเปลี่ยนกะให้ ส่วนผักที่ขาดไปก็ชดเชยกลับมาตามน้ำหนัก”
เธอพูดชัดเจน แต่ก็ยังเปิดทางให้อีกฝ่าย
วันรุ่งขึ้น คนคนนั้นก็มาทำงานชดเชยด้วยตัวเอง
เมื่อเห็นผักจากโรงเรือนทยอยเก็บเกี่ยวได้ไม่ขาดสาย ชาวบ้านก็เริ่มเลิกพูดกันว่าครอบครัวหลินเจี้ยนจวินกลับหมู่บ้านเพราะไปต่อไม่ไหว
บางคนเริ่มถามว่าจะขอตามมาปลูกด้วยได้ไหม
ซูเสี่ยวเหมยไม่ได้เก็บประสบการณ์ทั้งหมดไว้คนเดียว
เธอเลือกโรงเรือนสองหลังมาสอนชาวบ้านว่าควรวางท่อน้ำหยดอย่างไร ฆ่าเชื้อในดินอย่างไร และปรับการระบายอากาศตามสภาพอากาศอย่างไร
แต่เธอก็พูดให้เข้าใจกันไว้ก่อน
“ปลูกผักมีทั้งขาดทุนและได้กำไร เมล็ดพันธุ์ ฟิล์มคลุมโรงเรือน และค่าแรงล้วนเป็นต้นทุน ใครอยากทำตามต้องดูบัญชีให้เข้าใจก่อน”
คนหนุ่มสาวหลายคนฟังแล้วก็ยังไม่ถอย
คนหนึ่งถือสมุดถามว่า “พี่ซู งั้นเราลองปลูกสักกี่ไร่ก่อนดี?”
“ได้สิ”
“ถ้าขายไม่ออกล่ะ?”
“ทำสัญญารับซื้อกันก่อน ราคาขึ้นลงตามตลาด รับประกันไม่ได้ว่าพวกคุณจะได้กำไรแน่นอน”
ชายหนุ่มคนนั้นคิดอยู่ครู่หนึ่ง
“แบบนี้สิถึงจะเหมือนทำธุรกิจ”
ซูเสี่ยวเหมยมองเขาแวบหนึ่ง
“ถ้าอยากฟังแต่เรื่องทำแล้วได้กำไรแน่ ๆ ที่ปากทางเข้าหมู่บ้านมีคนพูดให้ฟัง”