“เมื่อกี้คุณพูดอยู่หน้าประตูว่า ถ้าตระกูลฉินไม่จ่ายเงิน ก็จะให้หญิงตั้งครรภ์กับเด็กต้องรับผลที่ตามมา ฉันบันทึกเสียงนี้ไว้แล้ว”
สีหน้าของคนทวงหนี้เปลี่ยนไป
ซูเสี่ยวเหมยพูดต่อว่า “กล้องวงจรปิดตรงโถงทางเดินก็มี เพื่อนบ้านเป็นพยานได้ ทั้งตอนที่คุณผลักประตู ถีบประตู แล้วก็ขวางทางพวกเขา ทุกอย่างอยู่ในนั้นหมด”
ชายคนนั้นหันไปมองตำรวจทันที
“ผมแค่ขู่เธอ ไม่ได้คิดจะทำอะไรจริง ๆ”
“ขู่ก็ไม่ได้เหมือนกัน”
ตำรวจรับโทรศัพท์ไป พร้อมส่งสัญญาณให้เขานั่งลง
ฉินมองซูเสี่ยวเหมย แววตาฉายความขุ่นเคืองขึ้นมา
“คุณเป็นคนนอก มีสิทธิ์อะไรมายุ่งเรื่องครอบครัวเรา?”
ซูเสี่ยวเหมยเก็บโทรศัพท์
“ฉันไม่ได้ยุ่งเรื่องครอบครัวคุณ ฉันแค่ไม่อยากให้น้องชายฉันถูกพวกคุณลากลงไปติดหล่มหนี้”
“ซูเฉินเป็นลูกเขยฉัน!”
“ถ้าลูกสาวคุณยอมแต่งกับเขาเมื่อไร เขาถึงจะเป็นลูกเขยคุณ”
ซูเสี่ยวเหมยมองฉินเยวี่ยเป่า
“ตอนนี้เธอยอมแต่งไหม?”
ฉินอ้าปากเหมือนจะพูด แต่ไม่มีเสียงออกมา
ฉินเยวี่ยเป่าเงยหน้าขึ้น
“ไม่ยอมค่ะ”
เสียงร้องไห้ของฉินหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง
“พูดว่าอะไรนะ?”
“หนูไม่แต่งค่ะ”
น้ำเสียงของฉินเยวี่ยเป่าเด็ดขาด
“หนูจะคลอดลูก แล้วก็จะเลี้ยงลูกด้วยตัวเอง ถ้าซูเฉินเต็มใจอยู่ข้างหนู เราก็จะใช้ชีวิตด้วยกันให้ดี แต่ถ้าวันไหนเขาไม่อยากอยู่แล้ว หนูก็จะไม่เอาลูกมาผูกมัดเขา”
ลูกกระเดือกของซูเฉินขยับเล็กน้อย
“ผมไม่ไปไหน”
ฉินเยวี่ยเป่าหันไปมองเขา
“อย่าเพิ่งรีบให้คำมั่น”
“ผมไม่รีบ”
ซูเฉินกุมมือเธอแน่น
“ผมจะทำให้คุณเห็นเอง”
ครั้งนี้เขาไม่ได้พูดว่าจะอยู่ด้วยกันไปชั่วชีวิต และไม่ได้ให้คำมั่นยิ่งใหญ่ต่อหน้าทุกคน