ซูเสี่ยวเหมยมองเขา
เธอเคยพูดแบบนั้นจริง ๆ
เมื่อสองปีก่อน ตอนเดินดูร้านเฟอร์นิเจอร์ในเมือง เธอพูดขึ้นมาลอย ๆ ประโยคหนึ่ง
แม้แต่ตัวเธอเองก็เกือบลืมไปแล้ว
แต่หลินเจี้ยนจวินกลับจำได้จนถึงวันนี้
ซูเสี่ยวเหมยเดินไปที่ชิงช้า วางมือลงบนแผ่นไม้
บนเนื้อไม้มีรอยไสเล็ก ๆ มุมต่าง ๆ ถูกขัดจนเรียบละเอียด
ใต้ที่นั่งยังตอกป้ายไม้แผ่นเล็กเอาไว้
ไม่มีตัวอักษรสวยงาม มีเพียงสามคำเขียนไว้
ให้เสี่ยวเหมย
เธอยกมือขึ้นลูบป้ายไม้นั้น
“เมื่อคืนคุณไม่ได้นอนเลยเหรอ?”
“นอนไปครึ่งชั่วยาม”
“ยังจะบอกว่านอนอีกนะ”
“ครึ่งชั่วยามก็นับว่านอนแล้ว”
ซูเสี่ยวเหมยหันกลับมา
“เสี้ยนที่มือคุณจัดการยังไง?”
“เดี๋ยวค่อยดึงออก”
“มานี่เดี๋ยวนี้”
หลินเจี้ยนจวินวางตะไบไม้ลงข้าง ๆ
“วันนี้ไปนั่งชิงช้ากันก่อน”
อันอันที่อยู่ในบ้านได้ยินเสียง จึงสวมเสื้อบุฝ้ายหนา ๆ วิ่งออกมา
“แม่ นั่นชิงช้า!”
“พ่อทำเหรอ?”
อันอันยืนอยู่บนหิมะ เงยหน้ามองชิงช้าทั้งสามตัว
หลินเจี้ยนจวินช่วยอันอันขึ้นไปนั่งอีกครั้ง
ซูเสี่ยวเหมยนั่งลงบนชิงช้าตัวกว้าง
แผ่นไม้รับน้ำหนักได้มั่นคง เชือกก็ผูกแน่นหนา
หลินเจี้ยนจวินยืนอยู่ข้างหลัง วางมือลงบนไหล่เธอ
“พร้อมหรือยัง?”
“ผลักเบา ๆ นะ”
“ได้”
ชิงช้าเริ่มไกวช้า ๆ
ตอนแรกอันอันยังกำเชือกไว้แน่น ไม่กล้าขยับ ต่อมาเมื่อพ่อผลักให้ เสียงหัวเราะก็ดังก้องไปทั่วลานบ้าน
ตัวตัวใจกล้า พอไกวสูงขึ้นก็อ้าแขนออก
“บินขึ้นไปแล้ว!”
“จับให้แน่น!”
หลินเจี้ยนจวินเอื้อมมือไปประคองแผ่นหลังเธอ
ลมพัดจนดวงตาซูเสี่ยวเหมยแสบ เธอยกมือดึงผ้าพันคอให้กระชับ
หลินเจี้ยนจวินยืนอยู่ข้างหลัง คอยผลักชิงช้าครั้งแล้วครั้งเล่า