“เขาให้ฉันกิโลกรัมละ 2 หยวน”
กระดาษในมือโจวชุ่ยเฟินถูกบีบจนเกิดรอยพับ เธอนิ่งไปครู่ใหญ่โดยไม่ยอมใส่มันลงกระเป๋า
ในครัว ตะหลิวในมือหลินเจี้ยนจวินกระทบขอบกระทะ หลิวหลิงก็โผล่หน้าออกมาจากหลังม่านประตูเสียก่อน
“เท่าไรนะ 2 หยวนเหรอ?”
ซูเสี่ยวเหมยพยักหน้า วางถ้วยกลับลงบนโต๊ะ แล้วรับจานเปล่าที่ตัวตัวยื่นมาให้พอดี
“ผักทางฉันเป็นผักคุณภาพดี ไม่ได้ฉีดยา ต่อให้เป็นเศษผักที่คัดออกมาก็ยังหวานกรอบ เขาให้กิโลกรัมละ 2 หยวน แล้วจะส่งคนมาตรวจสินค้าและขนไปเอง”
โจวชุ่ยเฟินพลิกสัญญากลับไปยังหน้าราคา สายตากวาดผ่านบรรทัดที่ระบุ 1 หยวนไปมาถึงสองรอบ
“เธอฟังผิดหรือเปล่า เขารับของที่เธอคัดทิ้งกิโลกรัมละ 2 หยวน แล้วเขาจะได้อะไร?”
“เขาได้ผักคุณภาพตรงตามที่ต้องการ ทั้งยังไม่ต้องเสียเวลาคัด ตอนเซ็นฉันตรวจทานแล้ว ไม่มีทางจำผิดหรอก”
“สัญญาล่ะ เอาออกมาให้ดูหน่อย”
“อยู่ในตู้ที่บ้าน ถ้าอยากดู กินข้าวเสร็จแล้วกลับไปกับฉันสิ ฉันจะเอาให้ดู”
ซูเสี่ยวเหมยพูดจบก็อุ้มตัวตัวมานั่งบนตัก เพื่อไม่ให้เด็กเอื้อมไปคว้ากาน้ำร้อนตรงมุมโต๊ะ
โจวชุ่ยเฟินไม่ได้ตอบ นิ้วโป้งลูบไปตามรอยพับของสัญญาซ้ำไปซ้ำมา จนขอบกระดาษม้วนงอขึ้นเรื่อย ๆ
ผ้าจับลังถึงในมือแม่หลินยังไม่ได้วาง คำชมที่กำลังจะพูดออกมาก็เปลี่ยนเป็นอีกประโยค
“คนรับซื้อผักคนเดียวกัน ทำไมราคาถึงต่างกันขนาดนี้?”
“พันธุ์ คุณภาพ แล้วก็ประโยชน์ใช้สอยไม่เหมือนกัน ราคาก็ต้องแยกคุยกันอยู่แล้วค่ะ”
ซูเสี่ยวเหมยมองโจวชุ่ยเฟิน น้ำเสียงยังคงอ่อนโยน
“คนซื้อของพี่ก็แน่นอนอยู่แล้ว ทั้งยังไม่ต้องเสียแรงขายผัก ทำตามสัญญาก็พอ ไม่จำเป็นต้องเอาผักคนละแบบมาเทียบกันหรอกค่ะ”