“สะใภ้รอง ถ้าเธอไม่ยอมออกแรงแค่นี้ แล้วคนในหมู่บ้านจะพูดยังไง ลองคิดให้ดีเองแล้วกัน”
หลิวหลิงมองไปทางลุงใหญ่กับผู้ใหญ่บ้าน
ไม่มีใครพูดแทนเธอ
ผู้ใหญ่บ้านหยิบข้อตกลงขึ้นมาอ่านอีกครั้ง
“เงื่อนไขเขียนไว้ชัดเจน บ้านรองไม่ได้ออกเงิน รับหน้าที่ดูแล ก็ถือว่าทำหน้าที่เลี้ยงดูพ่อแม่อย่างเต็มที่แล้ว”
“ต่อไปใครอู้ ก็ทำตามข้อตกลงนี้”
เหงื่อผุดขึ้นเต็มหน้าผากหลินเจี้ยนหมิน
เขารู้ดีว่าที่บ้านไม่มีเงินจริง ๆ ถ้าไม่ตกลง วันนี้คงไม่มีทางแยกย้ายกันได้
“ผมเซ็น”
หลิวหลิงหันขวับ “คุณบ้าไปแล้วเหรอ?”
“งั้นคุณเอาเงินห้าหมื่นออกมาสิ”
ริมฝีปากหลิวหลิงขยับอยู่สองสามครั้ง ก่อนจะเงียบไป
หลินเจี้ยนหมินหยิบปากกาขึ้นมา ข้อมือสั่นอย่างหนัก
เขาประทับลายนิ้วมือลงใต้ชื่อ หมึกแดงเปื้อนปลายนิ้ว ทิ้งรอยลายนิ้วมือไว้ชัดเจน
หลิวหลิงนั่งอยู่ข้าง ๆ ขอบตาแดงก่ำ
หลินเจี้ยนจวินเก็บข้อตกลงขึ้นมาแล้วยื่นให้ผู้ใหญ่บ้าน
“ผู้ใหญ่บ้านเก็บไว้ฉบับหนึ่งครับ”
ผู้ใหญ่บ้านพยักหน้า “เดี๋ยวฉันกลับไปถ่ายเอกสารไว้ฉบับหนึ่ง แล้วเก็บเข้าแฟ้มที่คณะกรรมการหมู่บ้าน”
โจวชุ่ยเฟินจ้องซูเสี่ยวเหมย “ตอนนี้บ้านรองเซ็นแล้ว เหลืออีกแสนหนึ่งล่ะ?”
“ยังมีเงินแสนจากบ้านน้องสะใภ้สามอีก” เธอหันไปมองหลินเจี้ยนจวิน “น้องสาม พวกเธอจะเอาเงินมาให้เมื่อไหร่?”
หลินเจี้ยนจวินไม่ตอบ
แต่ซูเสี่ยวเหมยหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา
โจวชุ่ยเฟินกอดอก น้ำเสียงกลับมาเจือแววเยาะเย้ยอีกครั้ง
“ทำไม น้องสะใภ้สามจะหาเหตุผลว่าไม่มีเงินขึ้นมาสด ๆ อีกคนหรือไง?”
“ฉันไม่ได้บอกว่าไม่มีเงิน”
“ก็จริง ทำงานดูแลโรงเรือนให้คนอื่น อย่างน้อยที่บ้านก็น่าจะมีเงินเก็บอยู่บ้าง”