“พยาบาลที่โรงพยาบาลจะสอนว่าต้องทำยังไง ถ้าไม่เข้าใจอะไรก็ถาม อย่ากลัวว่าจะยุ่งยาก”
“อืม”
หลินเจี้ยนหมินรับคำเสียงเบา
หลิวหลิงกระตุกแขนเสื้อเขาอยู่ข้าง ๆ แล้วกดเสียงด่าประโยคหนึ่ง
หลินเจี้ยนจวินฟังไม่ชัด และไม่ได้พูดอะไรต่อ
ซูเสี่ยวเหมยเดินออกจากห้องส่วนตัว หลินเจี้ยนจวินรีบตามไป
เธอคล้องแขนหลินเจี้ยนจวิน ทั้งคู่เดินลงบันได แล้วหาร้านอาหารกินมื้อใหญ่กันอย่างเอร็ดอร่อย
พอกลับถึงห้องผู้ป่วย คุณพ่อหลินก็ฟื้นแล้ว
แม่สามีนั่งอยู่ข้างเตียง มือกำลูกประคำไว้ พลางพึมพำอธิษฐานขอพรไม่หยุด พอเห็นทั้งคู่เข้ามาก็รีบลุกขึ้น
“กินอิ่มกันแล้วหรือ? รีบนั่งสิ”
ซูเสี่ยวเหมยสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าท่าทีของแม่สามีเปลี่ยนไป ดูท่าเงินจะช่วยได้จริง ๆ
หลินเจี้ยนจวินเดินไปข้างเตียง โน้มตัวลงกุมมือเหี่ยวย่นแห้งกร้านราวเปลือกไม้ของพ่อ
“พ่อ แม่ รวบรวมเงินได้ครบแล้ว ไม่ต้องกังวลนะ รักษาตัวให้สบายใจเถอะ”
ดวงตาของคุณพ่อหลินขยับ น้ำตาสองหยดเอ่อขึ้นตรงหางตา เสียงแหบพร่าดังออกมาจากลำคอ
“พอ...พอเท่าไร?”
“โอนไปก่อนห้าแสนห้าหมื่น”
“ใครเป็นคนออก?”
หลินเจี้ยนจวินเหลือบมองซูเสี่ยวเหมย
“พี่ใหญ่ช่วยออกสองแสน ฉันกับเสี่ยวเหมยออกสามแสน ฮวาฮวาออกห้าหมื่น พี่รองรับหน้าที่เฝ้าดูแล”
นิ้วของคุณพ่อหลินขยุ้มผ้าห่มเบา ๆ
ดวงตาขุ่นมัวหันไปทางซูเสี่ยวเหมย แววตาเต็มไปด้วยความละอายใจ
“เสี่ยวเหมย...หลายปีมานี้...”
ซูเสี่ยวเหมยยื่นแก้วน้ำบนหัวเตียงให้พ่อสามี แต่ไม่ได้รับคำพูดของเขา
คุณพ่อหลินเม้มริมฝีปากแน่น น้ำตาไหลจากหางตาลงบนหมอน
“พ่อ อย่าคิดมากเลย” หลินเจี้ยนจวินกล่าว “หมอบอกว่ารักษาได้ เราก็รักษา”
“อายุฉันปูนนี้แล้ว...”
“พ่อเพิ่งอายุ 65 เอง”