“เห็นไหม? นี่แหละผลของการอู้งาน ฉันไม่สนว่าเป็นญาติบ้านไหน ที่ดิน 800 หมู่นี้ฉันเป็นคนตัดสินใจ ตอนทำงานก็ทำให้ดี ใครกล้าอู้งาน หักค่าแรงหมดแล้วไสหัวไป!”
คนงานพยักหน้าพร้อมกันเป็นแถว
หลินเจี้ยนหมินยกมือถูใบหูที่แดงก่ำ ก่อนแบกจอบเดินคอตกไปทำงาน
นับจากวันนั้น เขากลายเป็นคนงานที่ขยันที่สุดในโรงเรือนทั้งหมด มาถึงก่อนใครและกลับทีหลังใคร
ไม่ใช่เพราะจู่ ๆ เขาก็คิดได้
แต่เพราะกลัวเมีย
ซูเสี่ยวเหมยไม่ได้ออกหน้าเลยตลอดทั้งเรื่อง แทบไม่เคยไปโรงเรือนด้วยซ้ำ
บางครั้งเธอก็อ่านบันทึกการทำงานที่หลิวหลิงส่งมาให้ที่บ้าน แล้วตอบกลับสั้น ๆ ไม่กี่คำ เวลาส่วนใหญ่หมดไปกับการดูแลลูก บางทีก็แวะไปซูเปอร์มาร์เก็ต
บางครั้งหลินเจี้ยนจวินแวะไปดูโรงเรือน พอเห็นพี่สะใภ้รองตะโกนสั่งงานเสียงดังฟังชัด คนงานทำงานกันอย่างขะมักเขม้น เขายืนมองอยู่ตรงปากโรงเรือนสองนาที ก่อนจะหันหลังเดินกลับ
กลับถึงบ้าน เขาก็บอกซูเสี่ยวเหมยว่า “พี่สะใภ้รองจัดการได้ดีกว่าผมอีก”
ซูเสี่ยวเหมยไม่แม้แต่จะเงยหน้า ตอนนี้กำลังถักเปียให้ตัวตัวอยู่
“ก็ต้องเป็นแบบนั้นสิ จ้างคนก็ต้องจ้างคนที่มีไฟแบบเธอนี่แหละ”
ตัวตัวนั่งอยู่บนม้านั่งตัวเล็ก เอียงคอถาม “แม่คะ ทำไมคุณป้ารองชอบดุคุณลุงรองจังเลย?”
ซูเสี่ยวเหมยถักเปียเสร็จแล้วก็ลูบหัวลูกสาวเบา ๆ
“เพราะคุณป้ารองรักคุณลุงรองไงจ๊ะ”
ตัวตัวขานรับอย่างเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง
อันอันนั่งทำการบ้านอยู่ข้าง ๆ ปลายปากกาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเสริมด้วยสีหน้าเรียบเฉยว่า “ฟังดูไม่ค่อยเหมือนนะ”
หลินเจี้ยนจวินหลุดหัวเราะออกมา
ข่าวแพร่ไปทั่วทั้งหมู่บ้านอย่างรวดเร็ว
ทุกคนต่างพูดกันว่า คู่สามีภรรยาหลินเจี้ยนจวินดูแลที่ดิน 800 หมู่ แถมยังจ้างพี่สะใภ้รองมาเป็นผู้จัดการอีกด้วย