หลินเจี้ยนจวินชะงักไป
“พี่สะใภ้รอง? หลิวหลิงเหรอ?”
“ใช่”
ซูเสี่ยวเหมยมองเขา
“เจี้ยนจวิน ถึงพี่สะใภ้รองจะเป็นคนขี้เหนียว ชอบคิดเล็กคิดน้อย แต่ถ้าให้เงินเธอมากพอ ที่ดิน 800 หมู่นี้ก็เหมือนชีวิตของเธอ ใครกล้ามาเอาเปรียบ เธอฉีกคนนั้นเป็นชิ้น ๆ แน่”
หลินเจี้ยนจวินครุ่นคิด “เธอหมายถึงใช้เงินเดือนสูง ๆ มัดตัวเธอไว้เหรอ?”
“ฉลาดนี่” ซูเสี่ยวเหมยยิ้ม “ให้เงินเดือนพื้นฐาน 8,000 หยวน แล้วบวกค่าคอมมิชชันก้อนโตเข้าไป แบบนี้ที่ดิน 800 หมู่นี้ก็จะเป็นถุงเงินของเธอ เธอต้องใส่ใจยิ่งกว่าใครแน่”
หลินเจี้ยนจวินคิดอยู่ครู่หนึ่ง ดวงตาพลันเป็นประกาย “วิธีนี้ได้ผล”
ซูเสี่ยวเหมยตบแขนเขาเบา ๆ “ไปเรียกพี่สะใภ้รองมาสิ”
ตอนหลิวหลิงได้รับโทรศัพท์จากหลินเจี้ยนจวิน เธอกำลังทะเลาะกับหลินเจี้ยนหมินอยู่ที่บ้าน
สาเหตุที่ทะเลาะกันนั้นง่ายมาก หลินเจี้ยนหมินแอบหยิบเงินที่บ้านไป 20 หยวนเพื่อซื้อบุหรี่ แต่หลิวหลิงค้นเจอในกระเป๋า
“หลินเจี้ยนหมิน ไอ้ตัวผลาญเงิน! เงินตั้ง 20 หยวนยังกล้าขโมย แกอยากโดนดีใช่ไหม?”
หลินเจี้ยนหมินหดตัวอยู่ตรงมุมกำแพง ไม่กล้าส่งเสียง
โทรศัพท์ดังขึ้น หลิวหลิงเหลือบมองชื่อคนโทรเข้า เห็นว่าเป็นหลินเจี้ยนจวิน
เธอชะงักไปนิด รีบกดรับสาย
“เจี้ยนจวิน มีอะไรเหรอ?”
“พี่สะใภ้รอง ถ้าสะดวกแวะมาที่ฐานโรงเรือนเพาะปลูกทางตะวันออกของตำบลหน่อยสิ มีเรื่องอยากคุยด้วย”
หลิวหลิงยิ่งงุนงง
ฐานโรงเรือนเพาะปลูกทางตะวันออกของตำบลเหรอ? นั่นไม่ใช่โครงการของ ‘เถ้าแก่ใหญ่จากต่างถิ่น’ ที่คนในหมู่บ้านพูดถึงช่วงนี้หรอกหรือ?
แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเธอด้วย?
วางสายแล้ว หลิวหลิงเปลี่ยนเสื้อผ้าสะอาด ขี่รถไฟฟ้ามุ่งหน้าไปทางตะวันออกของตำบล
พอไปถึง เธอเห็นโรงเรือนสีขาวทอดยาวสุดลูกหูลูกตา ขาแทบอ่อน
นี่มันกี่หมู่กันเนี่ย?
หลินเจี้ยนจวินกับซูเสี่ยวเหมยยืนรอเธออยู่ตรงทางเข้าโรงเรือน
หลิวหลิงจอดรถแล้ววิ่งเหยาะ ๆ เข้าไป ดวงตาเบิกกว้าง
“เจี้ยนจวิน นี่... ของเถ้าแก่ใหญ่คนนั้นเหรอ?”