หลินเจี้ยนจวินกำลังผ่าฟืนอยู่ในลานบ้าน เสียงขวานฟาดลงมาเป็นจังหวะสม่ำเสมอ
ชีวิตเงียบสงบราวกับภาพวาด
แล้วภาพวาดนั้นก็ถูกเสียงร้องไห้ฉีกกระชาก
เสียงดังมาจากนอกประตูรั้ว ทั้งแหลมทั้งเร่งร้อน เจือด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจจนแทบใจสลายแบบที่มีเพียงเด็กเท่านั้นจะร้องออกมาได้
“หนูไม่ได้ขโมย! หนูไม่ได้ขโมยจริง ๆ! แม่ปล่อยมือหนูนะ!”
ซูเสี่ยวเหมยวางมีดทำครัวลง เช็ดมือแล้วเดินออกไป
วินาทีต่อมา ประตูรั้วก็ถูกผลักเปิด หลิวหลิงหน้าซีดเขียวพุ่งเข้ามา
มือข้างหนึ่งของเธอกำแขนหลินซินแน่น ลากแกมกระชากเด็กเข้ามาในลานบ้าน
หลินซินร้องไห้จนหายใจหอบ ใบหน้าเปื้อนไปด้วยน้ำตา น้ำมูกเลอะเต็มปาก มือทั้งสองกอดของชิ้นหนึ่งไว้แน่น
มันคือตุ๊กตาคาปิบาราของตัวตัว
ไม่ใช่ตัวที่ตัวตัวกำลังกอดอยู่ แต่เป็นอีกตัว สี น้ำตาล ซึ่งซูเสี่ยวเหมยสั่งซื้อทางออนไลน์ให้ตัวตัวเมื่อเดือนก่อน เป็นแบบเดียวกันแต่คนละสี
หลิวหลิงลากหลินซินมาหยุดตรงหน้าซูเสี่ยวเหมย สีหน้าเธอทั้งโกรธทั้งลนลาน ราวกับถูกสาดน้ำเย็นใส่หัว
“เสี่ยวเหมย ขอโทษนะ เด็กคนนี้กลับไปทำนิสัยเดิมอีกแล้ว!”
พูดไปเธอก็พยายามแงะมือหลินซิน หวังจะชิงตุ๊กตากลับมา
หลินซินไม่ยอมปล่อย ร้องไห้จนเสียงแหบแตก
“หนูไม่ได้ขโมย! น้องตัวตัวให้หนูมา! แม่ฟังหนูก่อน!”
หลิวหลิงไม่ฟังเลยสักนิด
“ให้เหรอ? แกบอกว่าเขาให้ก็แปลว่าเขาให้หรือไง? คราวก่อนที่แกเอากิ๊บของบ้านคนอื่นมาก็บอกว่าเขาให้เหมือนกัน! คิดว่าแม่โง่หรือไง?”
ในที่สุดเธอก็กระชากตุ๊กตาออกจากมือหลินซินได้ ก่อนหันมายัดใส่มือซูเสี่ยวเหมย ใบหน้าแดงก่ำ
หลินซินร้องไห้โฮหนักกว่าเดิม ยื่นมือไปคว้า แต่หลิวหลิงกระชากตัวกลับมา
“ร้องไห้ทำไม! ทำเรื่องแย่ ๆ เองแล้วยังมีหน้ามาร้องอีกเหรอ?”
เสียงของหลิวหลิงสั่นเครือ
ไม่ใช่เพราะโกรธ
แต่เพราะกลัว
ซูเสี่ยวเหมยเข้าใจความรู้สึกแบบนี้ดีเกินไป
สิ่งที่หลิวหลิงกลัวไม่ใช่ลูกสาวทำผิด แต่กลัวว่าความผิดนี้จะทำให้เธอต้องสูญเสียทุกอย่างที่มีอยู่ในตอนนี้