“เขามีความสามารถก็เรื่องของเขา ไม่เกี่ยวกับเราเสียหน่อย เราได้อาศัยเขาถึงมีงานทำ มีเงินให้หา รวมกันเดือนหนึ่งก็ได้ตั้งสองหมื่นกว่าหยวนแล้ว ยังไม่รู้จักพออีกเหรอ?”
เธอเหลือบมองเข้าไปในส่วนลึกของโรงเรือนจนแน่ใจว่าซูเสี่ยวเหมยกับคนอื่น ๆ ไม่ได้ยิน ถึงค่อยพูดต่อ
“หุบปากแล้วตั้งใจทำงานไปเงียบ ๆ พี่สามกับเมียปฏิบัติต่อเรายังไง เธอไม่รู้แก่ใจหรือไง? ถ้ายังไม่รู้จักสำนึกบุญคุณน้ำใจของเขา ก็ไม่ต่างอะไรกับหมูแล้ว”
หลินเจี้ยนหมินถูกด่าจนไม่กล้าต่อปากต่อคำ หดคอแล้วลูบจมูกตัวเอง
“รู้แล้ว ๆ ผมก็แค่ปากไวไปหน่อย...”
“ต่อไปก็เลิกนิสัยปากไวให้ได้ด้วย” หลิวหลิงปัดดินออกจากมือ ก่อนหันกลับไปทำงานต่อ
“ถ้ายังควบคุมปากตัวเองไม่ได้ สักวันก็ทำลายแหล่งทำมาหากินของครอบครัวเราสี่คนจนหมด”
หลินเจี้ยนหมินยืนนิ่งงันอยู่กับที่สองวินาที ก่อนเดินจากไปเงียบ ๆ เพื่อขนกระสอบอาหารสัตว์
ซูเสี่ยวเหมยอยู่ข้างหน้า ได้ยินทุกคำชัดเจน
เธอไม่ได้หันกลับไป เพียงยกมุมปากขึ้นนิด ๆ
พี่สะใภ้รองคนนี้ ในที่สุดก็เข้าใจชีวิตเสียที
คืนนั้นระหว่างทางกลับบ้าน หลินเจี้ยนจวินเป็นคนขับรถ ส่วนซูเสี่ยวเหมยนั่งเบาะข้างคนขับ หน้าต่างเปิดแง้มไว้ ลมพัดเข้ามาจนปอยผมหน้าผากของเธอปลิวไสว
“พี่สะใภ้รองเปลี่ยนไปเยอะเลยนะ” หลินเจี้ยนจวินพูด
“อืม”
“เมื่อก่อนเวลามองบ้านเรา สายตาเหมือนมองศัตรูเลย แทบอยากขูดก้นหม้อบ้านเราให้เกลี้ยง”
ซูเสี่ยวเหมยหัวเราะเบา ๆ
“คนเราน่ะ ตอนจนก็เห็นอะไรก็รู้สึกว่าไม่ยุติธรรมไปหมด พอมีเงินอยู่ในมือ ใจก็กว้างขึ้น”
หลินเจี้ยนจวินครุ่นคิด ก่อนพูดต่ออีกประโยค
“พี่สะใภ้รองเองก็ลำบากเหมือนกัน เมื่อก่อนพี่รองขี้เกียจไปหน่อย แต่พื้นฐานนิสัยก็ไม่ได้เลวร้าย”