หมอกยามเช้ายังจางหายไปไม่หมด ถนนในหมู่บ้านชื้นแฉะ เหยียบลงไปทีหนึ่งก็เห็นลายพื้นรองเท้าประทับอยู่
หลินเจี้ยนจวินสตาร์ตรถ มองกระจกหลังเห็นเด็กน้อยทั้งสองนั่งเรียบร้อยแล้ว
อันอันคาดเข็มขัดนิรภัยเอง ส่วนตัวตัวยังเอาแต่กระซิบกระซาบกับคาปิบาราขนฟูในอ้อมแขน
ซูเสี่ยวเหมยเปิดประตูที่นั่งข้างคนขับแล้วเข้าไปนั่ง พลางวางกระเป๋าใบเล็กของตัวตัวไว้ข้างเท้า
รถค่อย ๆ แล่นไปตามถนนในหมู่บ้าน หมอกเบื้องหน้าแตกกระจายเป็นริ้วสีขาวเมื่อแสงไฟหน้ารถส่องผ่าน
เมื่อเลี้ยวผ่านต้นไหวเก่าแก่ตรงปากทางเข้าหมู่บ้าน หลินเจี้ยนจวินก็เหยียบเบรก
ตรงทางแยกข้างหน้ามีใครคนหนึ่งยืนอยู่ แผ่นหลังงองุ้ม มือทั้งสองข้างออกแรงลากกระเป๋าเดินทางใบใหญ่สีแดงสด ล้อกระเป๋าติดอยู่ในซอกหินริมทาง ไม่ว่าจะลากอย่างไรก็ไม่ขยับ
เงาร่างนั้นคุ้นตาเกินไป
แม่หลินสวมเสื้อคลุมสีน้ำเงินเข้มที่ซักจนสีซีดจาง ผมบาง ๆ รวบเป็นมวยอย่างลวก ๆ มีปอยผมหลายเส้นแนบอยู่ตรงขมับ ทั้งตัวเหนื่อยจนหอบหายใจแรง
ซูเสี่ยวเหมยไม่พูดอะไร สายตาหยุดอยู่ที่กระเป๋าเดินทางสีแดงสดสะดุดตาใบนั้น
เธอจำกระเป๋าใบนั้นได้
ปีหนึ่งตอนตรุษจีน โจวชุ่ยเฟินกลับมาจากบ้านเดิมพร้อมลากกระเป๋าใบนี้เข้าประตู ข้างในใส่เสื้อผ้ากับขนมที่ซื้อให้หลินฉือจนเต็ม พอกลับมาถึงก็ลากวนอยู่ในลานบ้านเก่าหลายรอบ ราวกับกลัวคนอื่นจะมองไม่เห็น
ตัวตัวฟุบอยู่บนกระจกรถ ปลายจมูกถูกกดจนแบน ก่อนร้องเสียงใสขึ้นมาประโยคหนึ่ง
“พ่อ ดูสิ! คุณย่าลากกระเป๋าสีแดงใบใหญ่ จะไปเที่ยวพักผ่อนหาความสุขเหรอ?”