“ตอนนี้พี่รองคงนอนเล่นเกมมือถืออยู่บนเตียงเตา พอถึงเวลาอาหารก็คงไปกินฟรีที่บ้านพ่อแม่ ทุกครั้งที่ทะเลาะกันก็เป็นแบบนี้ แม่ฉันตามใจเขาจนเคยตัวแล้ว”
หลังจากพี่สะใภ้รองกลับบ้านเดิมไปแล้ว จะมีชีวิตดีขึ้นได้หรือ? บ้านสกุลหลิวจนยิ่งกว่าบ้านสกุลหลินเสียอีก จะมีเงินเหลือที่ไหนไว้ช่วยเหลือลูกสาว
ซูเสี่ยวเหมยไม่ได้พูดอะไรต่อ เพียงเรียกอันอันกับตัวตัวให้ตื่นมากินข้าว
“พวกเราช่วยอะไรไม่ได้ กินข้าวเถอะ”
อันอันนั่งบนเก้าอี้ตัวเล็ก ประคองชามไว้แล้วค่อย ๆ ซดโจ๊กทีละนิด
“แม่ วันนี้พวกเราจะไปทำอะไรกัน”
ซูเสี่ยวเหมยมองหิมะนอกหน้าต่างแวบหนึ่ง
“วันนี้เราเข้าเมืองไปเดินเล่นกัน”
ตัวตัวรีบเงยหน้าขึ้นทันที ดวงตาเป็นประกาย
“จะเข้าเมืองเหรอ หนูซื้อเสื้อผ้าใหม่ได้ไหม”
“ได้สิ อยากซื้ออะไรก็ซื้อเลย”
ตัวตัวดีใจจนกระโดดบนเตียงเตาสองครั้ง หลินเจี้ยนจวินรีบจับตัวเธอไว้
“อย่าซน โจ๊กหกแล้ว”
ดวงตาของตัวตัวเป็นประกาย “หนูอยากได้เสื้อขนเป็ดสีชมพู”
อันอันขยับเข้ามาใกล้แล้วพูดเสียงเบา “ผมอยากได้รองเท้าอุลตร้าแมน”
ซูเสี่ยวเหมยลูบหัวลูกชาย “ซื้อให้ทั้งคู่เลย ไม่ขาดสักอย่าง”
ผักจากโรงเรือนในแปลงปลูกลงตัวแล้ว ส่วนแหล่งสินค้าของซูเปอร์มาร์เก็ตก็จัดการเรียบร้อย สองสามีภรรยาจึงได้ผ่อนคลายอย่างที่หาได้ยาก
ทั้งครอบครัวสี่คนขับรถเข้าเมือง ระหว่างทางหิมะโปรยปรายลงมา
เกล็ดหิมะตกลงบนกระจกรถ ไม่นานก็ละลายกลายเป็นหยดน้ำ
ตัวตัวเกาะกระจกรถมองหิมะ ร้องอย่างตื่นเต้นว่า “แม่ ดูสิ หิมะตกแล้ว”
อันอันขยับไปดูด้วย มือเล็ก ๆ วาดวงกลมบนกระจก
พอถึงตัวเมือง หลินเจี้ยนจวินก็จอดรถไว้หน้าห้างสรรพสินค้า
หน้าห้างแขวนโคมแดงใบใหญ่ บรรยากาศต้อนรับปีใหม่อบอวล
ซูเสี่ยวเหมยจูงตัวตัว หลินเจี้ยนจวินอุ้มอันอัน ทั้งครอบครัวเดินเข้าไปข้างใน