“เจี้ยนจวิน พี่สะใภ้พูดถูกแล้ว”
เขาหันกลับมามองเธอ มือยังคงกำแน่น กระดุมเสื้อคลุมถูกบีบอยู่ในฝ่ามือ
ซูเสี่ยวเหมยหยิบกระดาษทิชชูมาเช็ดน้ำแกงที่กระเด็นเปื้อนง่ามมือเขา แล้วประคองข้อมือให้วางลง
“นั่งก่อน เรื่องพ่อ ฉันคุยกับพี่สะใภ้เอง”
โจวชุ่ยเฟินขยำกระดาษทิชชูเป็นก้อน ความน้อยใจบนใบหน้ายังไม่ทันจาง คำพูดก็ชิงเอ่ยออกมาก่อนแล้ว
“ยังไงก็ต้องเป็นเสี่ยวเหมยที่เข้าใจ การใช้ชีวิตก็ต้องคิดเผื่อวันข้างหน้า เงินที่เหลืออีกแสนหนึ่ง จะปล่อยให้...”
“จะปล่อยให้พ่อทนเจ็บต่อไปไม่ได้แล้ว”
ซูเสี่ยวเหมยวางกระดาษทิชชูไว้ข้างโต๊ะ รับเสื้อคลุมจากมือหลินเจี้ยนจวิน แล้วพาดกลับไว้บนพนักเก้าอี้
“จะทำเคมีบำบัดต่อได้ไหม รอให้หมอตรวจดูก่อนค่อยตัดสินใจ ในเมื่อพี่สะใภ้สงสารที่พ่อทรมาน งั้นเรามาจัดการเรื่องความเจ็บปวดก่อน”
โจวชุ่ยเฟินมองเธอ เม้มริมฝีปากแน่น
“เมื่อก่อนฉันทำงานอยู่ในเมือง รู้จักคนที่ทำงานในโรงพยาบาลอยู่คนหนึ่ง เดี๋ยวให้เขาช่วยถามหมอดูว่ามียานำเข้าที่เหมาะสมไหม”
ซูเสี่ยวเหมยพูดอย่างไม่รีบร้อน มือยังวางอยู่ข้างข้อมือสามี
“เตรียมเงินไว้เดือนละ 15,000 หยวน เงินแสนหนึ่งก็พอใช้ได้เกินครึ่งปี พรุ่งนี้ฉันจะเอาบัตรเข้าเมืองไปถามเรื่องนัดหมอให้ชัด ถ้าหมอบอกว่าใช้ได้ เราก็เอามา”
รอยยิ้มบนใบหน้าโจวชุ่ยเฟินค้างอยู่ตรงมุมปาก
“ยาอะไร แค่ระงับปวดต้องตั้ง 15,000 เลยเหรอ?”
“เหมือนจะเรียกยามุ่งเป้า ว่าเหมาะกับพ่อหรือเปล่าต้องให้หมอเจ้าของไข้ดูผลตรวจ มีบางคนใช้แล้วควบคุมอาการป่วยได้ ความเจ็บปวดก็เบาลง”