“แม่ กฎมีไว้ใช้กับคนที่คุยกันด้วยเหตุผล”
น้ำเสียงไม่ได้ดังนัก พอสายลมยามเย็นพัดพาไป ฟังแล้วยังนุ่มนวลอยู่บ้าง
“เอากฎไปพูดกับคนไม่มีเหตุผล แบบนั้นเรียกว่ารังแกกัน”
ลานบ้านเงียบสนิทไปเต็ม ๆ ห้าวินาที
จากนั้นก็มีเสียงประตูรั้วถูกผลักเปิดดังเอี๊ยด ตามด้วยเสียงฝีเท้าสี่คู่ที่ค่อย ๆ ห่างออกไป
ตอนซูเสี่ยวเหมยเดินพ้นประตูรั้ว แผ่นหลังของเธอตั้งตรงไม่ยอมโค้ง
มือน้อย ๆ ของตัวตัวกำดัชนีของแม่ไว้ เธอเงยหน้ามองแม่ แล้วหันกลับไปมองประตูรั้วที่ปิดไว้ไม่สนิท ก่อนถามเสียงเบา “แม่คะ เราไม่กินข้าวแล้วเหรอ?”
“กลับไปกินที่บ้านกัน”
ซูเสี่ยวเหมยก้มมองลูกสาว มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม
“แม่จะอุ่นนมให้หนู”
ตัวตัวก็ไม่ถามต่อ เดินตามมาอย่างว่าง่าย
จากลานบ้านด้านหลังมีเสียงแม่หลินพูดเสียงสูงขึ้นแว่ว ๆ ตามด้วยเสียงหลิวหลิงที่ร้องไห้อีกครั้ง
ซูเสี่ยวเหมยไม่หันกลับไปฟัง
เสียงพวกนั้นไม่เกี่ยวกับเธออีกแล้ว
บนถนนในหมู่บ้านแทบไม่มีคน ไฟถนนติด ๆ ดับ ๆ สามดวงสว่างอยู่สองดวง ส่วนอีกดวงกะพริบไม่หยุด ราวกับดวงตากำลังกะพริบปริบ ๆ
เดินไปได้สักพัก หลินเจี้ยนจวินก็หันมามองเธอ
แสงไฟถนนตกกระทบใบหน้า เผยให้เห็นโครงร่างสูงหนึ่งร้อยแปดสิบสามเซนติเมตรอย่างชัดเจน
“ที่รัก เมื่อกี้คุณเท่มากเลย”
ซูเสี่ยวเหมยเหลือบมองเขา
หญิงสาวที่เมื่อครู่ยังทำหน้าขรึมคุมสถานการณ์อยู่ในห้องโถงใหญ่หายไปแล้ว ตอนนี้เหลือเพียงภรรยาธรรมดาคนหนึ่งที่ถูกสามีหยอกจนยิ้มออกมา
“กลับบ้านไปอุ่นนมให้ลูก กินเค้กไปตั้งสองชิ้น เดี๋ยวท้องเย็นหมด”