อันอันกอดเสื้อผ้าไว้แนบอก พลางเงยหน้ากลม ๆ มองคุณย่า
“คุณย่าคะ ตัวนี้หนูจะเอาไปให้คุณตา คุณตาเลี้ยงหนูมาตั้งแต่เล็ก ลำบากมากเลยค่ะ”
อันอันพูดเนิบช้า เสียงนุ่มนิ่ม ทุกคำเต็มไปด้วยความจริงจังแบบเด็กห้าขวบ
“แม่บอกว่าเสื้อตัวนี้ใส่สบายมากค่ะ คุณตาปวดเอว ใส่เสื้อนุ่ม ๆ แล้วจะไม่เสียดสี”
มือที่แม่หลินยื่นออกไปชะงักค้างกลางอากาศ
ให้เธอแย่งของจากเด็กห้าขวบ เธอทำใจหน้าด้านไม่ลง
โดยเฉพาะเมื่อทุกคำที่เด็กคนนี้พูดทั้งไร้เดียงสาและสมเหตุสมผล จนหาข้อผิดพลาดไม่ได้แม้แต่น้อย
อีกด้านหนึ่ง ตัวตัวกอดเสื้อคลุมของตัวเองไว้ ซุกหน้าลงกับเสื้อแล้วถูไถเบา ๆ ก่อนพูดเสียงเล็กเสียงน้อยว่า “ตัวนี้ของคุณยายค่ะ ทุกครั้งที่คุณยายมา ก็ถักเปียให้หนู”
มือของแม่หลินหดกลับไป
สีหน้าของเธอซับซ้อน คล้ายกินแมลงวันเข้าไป แต่ก็ไม่อาจคายออกมาต่อหน้าคนอื่นได้
ซูเสี่ยวเหมยไม่แม้แต่จะมองเธอตั้งแต่ต้นจนจบ
เธอก้มหน้าช่วยตัวตัวพับเสื้อผ้าใส่ถุงอย่างคล่องแคล่ว รวดเดียวจบ
หลินฮวาฮวายืนอยู่ข้าง ๆ อ้าปากค้างอยู่นาน แต่ก็พูดอะไรต่อไม่ออก
เธอตั้งใจมาหาเรื่อง แต่สุดท้ายกลับหาเรื่องไม่สำเร็จ แถมยังช่วยซูเสี่ยวเหมยหาข้ออ้างอันชอบธรรมในการเอาของขวัญคืนเสียอีก
ของราคา 6,000 หยวน ถูกเอาคืนไปง่าย ๆ ด้วยคำพูดไม่กี่ประโยค
โจวชุ่ยเฟินก้มหน้ากินข้าวเงียบ ๆ ความสะใจเมื่อครู่หายไปจนหมด เพราะจู่ ๆ เธอก็ตระหนักได้เรื่องหนึ่ง—ซูเสี่ยวเหมยรับมือยากกว่าที่คิด
คนทั่วไปพอถูกสงสัยต่อหน้าคนอื่นว่าของขวัญเป็นของปลอมหรือไม่ ไม่ว่าจริงหรือปลอม ปฏิกิริยาแรกย่อมรีบร้อนพิสูจน์ตัวเอง