สายลมยามค่ำพัดมาอีกระลอก เถ้าถ่านในเตาถ่านปลิวกระจายออกไปสองสามเม็ด วูบสว่างขึ้นในความมืดแล้วก็ดับลง
ซูเสี่ยวเหมยจิบเบียร์คำหนึ่ง ก่อนเปลี่ยนเรื่อง น้ำเสียงสดใสขึ้น “จริงสิ ฉันลองสรุปบัญชีชั้นหนึ่งของซูเปอร์มาร์เก็ตเราเดือนนี้ดูแล้ว”
หลินเจี้ยนจวินกำลังกัดกินต้นกุยช่ายย่างอยู่หนึ่งไม้ พอได้ยินก็เงยหน้าขึ้น
“กำไรสุทธิเฉลี่ยต่อวันอยู่ที่สามพันกว่า ๆ อย่างคงที่” ซูเสี่ยวเหมยยกนิ้วขึ้นมาสามนิ้ว แกว่งไปมาตรงหน้าเขา “สามวันช่วงเทศกาลไหว้พระจันทร์ วันหนึ่งทำได้สูงสุดแปดพันกว่า”
หลินเจี้ยนจวินอ้าปากค้าง ใบกุยช่ายห้อยอยู่ตรงมุมปากก็ยังไม่ทันเช็ด
“วันเดียวแปดพันเลยเหรอ?”
“ก็ตรงกับช่วงวันหยุดพอดีน่ะ” ซูเสี่ยวเหมยพูดอย่างเรียบเฉย “ปกติก็ประมาณสามพัน มั่นคงดีมาก หมู่บ้านเรารวมกับหมู่บ้านใกล้เคียงอีกหลายแห่ง มีกำลังซื้อระดับนี้ ไม่สูงไม่ต่ำ แต่ข้อดีคือมีรายได้แน่นอนไม่ว่าฝนจะตกหรือแดดจะออก”
เธอนับนิ้วให้เขาฟัง
“เดือนหนึ่ง แค่ชั้นเดียวก็มีรายรับเกือบแสนแล้ว เงินก้อนนี้ไม่ต้องพึ่งฟ้าพึ่งดิน ไม่ว่าลมฝนจะเป็นยังไงก็มีคนมาซื้อเกลือ ซีอิ๊ว แล้วก็กระดาษชำระ มั่นคงกว่าทำนาเยอะ”
หลินเจี้ยนจวินเช็ดใบกุยช่ายที่มุมปากออก แล้วพยักหน้าแรง ๆ
ที่จริงเขารู้ตัวเลขพวกนี้ดีอยู่แล้ว แต่พอได้ยินจากปากซูเสี่ยวเหมย ก็ทำให้รู้สึกอุ่นใจขึ้นมา
เธอทำอะไรไม่เคยลวก ๆ ตลอดหลายเดือนนับตั้งแต่เปิดชั้นหนึ่ง เธอเป็นคนจัดการทุกอย่างตั้งแต่แหล่งสินค้า การจัดวาง ไปจนถึงส่วนลดสมาชิก ส่วนเขาก็แค่ช่วยขนของ รับสินค้า แล้วก็วิ่งทำธุระจิปาถะ
“ชั้นหนึ่งเป็นฐานรองรับ” ซูเสี่ยวเหมยเอนหลังพิงเก้าอี้ผ้าใบ ไขว่ห้างข้างหนึ่งทับอีกข้าง วางกระป๋องเบียร์ไว้บนเข่า ดวงตาเป็นประกาย “รายได้ก้อนใหญ่จริง ๆ อยู่ที่ชั้นสองกับชั้นสาม”
“ชั้นสองฉันคิดไว้แล้วว่าจะทำเป็นโซนของใช้จำเป็นกับสินค้าแม่และเด็ก”