“หว่านเอ๋อร์มาแล้ว มีธุระอะไรเหรอ?”
“หลังปีใหม่ พ่อฉันอยากทำโครงการโรงงานแปรรูปอาหารในอำเภอ ฉันเลยแวะมาบอกคุณไว้ก่อน อยากถามว่าคุณสะดวกคุยกันตอนไหน”
ตอนเสิ่นหว่านพูด น้ำเสียงไม่ดังไม่เบา แต่ท่าทีจริงจังมาก
ซูเสี่ยวเหมยคิดอยู่ครู่หนึ่ง
“ช่วงนี้ซูเปอร์มาร์เก็ตยุ่งกับการจัดส่งสินค้า หาคนเพิ่มช่วงปลายปีไม่ได้ ฉันปลีกตัวไปไหนไม่ได้จริง ๆ เอาอย่างนี้นะ วันที่ 28 เดือนสิบสอง คุณมาดื่มชาที่บ้านฉัน แล้วเราค่อยนั่งคุยกัน”
“ได้ วันที่ 28 ฉันจะไปตรงเวลา”
เสิ่นหว่านยิ้มแล้วพยักหน้า พูดคุยทักทายกันอีกสองสามคำ ก่อนจะหันหลังเดินจากไป
ตลอดกระบวนการ เธอไม่แม้แต่จะมองโจวชุ่ยเฟินสักแวบ
รถเข็นของโจวชุ่ยเฟินหยุดนิ่งอยู่กับที่ มือของเธอยังวางอยู่บนด้ามจับ ร่างทั้งร่างราวกับถูกกดปุ่มหยุด
สมองของเธอหมุนติ้วอยู่หลายตลบ ไม่นานก็หาเหตุผลที่ฟังขึ้นให้ตัวเองได้
สองสามีภรรยาทำงานในซูเปอร์มาร์เก็ต ยังจะได้ติดต่อกับลูกสะใภ้ผู้ใหญ่บ้านอีกหรือ?
ก็ต้องประจบเอาใจเขาน่ะสิ
เป็นหนี้จนหมดหนทาง พอเจอเสิ่นหว่านตอนทำงานในซูเปอร์มาร์เก็ต ก็เลยอยากอาศัยเส้นสายนี้ไปยื่นขอเงินช่วยเหลือผู้ยากไร้ที่คณะกรรมการหมู่บ้าน
ไม่ก็เงินสงเคราะห์การเกษตร เงินสนับสนุนครัวเรือนยากจนอะไรพวกนั้น
โจวชุ่ยเฟินแค่นเสียงเย็น มุมปากยกขึ้นอย่างดูแคลน “บ้านคนที่สามเป็นหนี้พอกพูนจริง ๆ ถึงขั้นเริ่มยื่นขอเงินกองทุนบรรเทาความยากจนแล้ว”
จนถึงขนาดนี้แล้วยังจะรักษาหน้า ต้องแสร้งทำเป็นวางตัวเสมอกับบ้านผู้ใหญ่บ้านให้ได้