หลินเจี้ยนจวินขับรถมาจอดหน้าประตู ก่อนเลื่อนกระจกลง
“ขึ้นรถ กลับบ้านไปกินข้าวกัน”
ซูเสี่ยวเหมยเปิดประตูขึ้นไปนั่ง แล้วคาดเข็มขัดนิรภัย
รถแล่นออกไป ผ่านถนนสายหลักของตำบลที่ประดับโคมแดงเต็มไปหมด
เธอเอนหลังพิงเบาะ หลับตาลงครู่หนึ่ง
หลินเจี้ยนจวินจับพวงมาลัยด้วยมือข้างเดียว ส่วนอีกมือยื่นมาจับมือเธอไว้ครู่หนึ่ง แล้วก็ปล่อย
ไม่มีใครพูดอะไร
นอกหน้าต่าง แสงอาทิตย์ยามเย็นอาบหมู่บ้านที่อยู่ไกลออกไปจนทั่วหลังคาซึ่งปกคลุมด้วยหิมะ เสียงประทัดปะปนกับเสียงหัวเราะและเสียงเล่นสนุกของเด็ก ๆ ดังคลอไปตลอดทางจนทั้งคู่กลับถึงบ้าน
ตรงหน้าประตูรั้ว อันอันจูงมือตัวตัวยืนอยู่บนธรณีประตู ศีรษะเล็ก ๆ สองหัวโผล่ออกมามองหา
พอตัวตัวเห็นแสงไฟรถก็ร้องลั่นแล้ววิ่งออกไปทันที
“แม่กลับมาแล้ว! พ่อกลับมาแล้ว!”
อันอันไม่ได้ขยับไปไหน แค่ยืนยิ้มอยู่ตรงประตู รอยยิ้มนั้นเหมือนพ่อไม่มีผิด ทั้งอบอุ่นและสุขุม
ซูเสี่ยวเหมยลงจากรถ ตัวตัวก็พุ่งเข้ามาซุกในอ้อมแขนของเธอ
เธออุ้มลูกขึ้นมา พลางหันกลับไปมองท้องฟ้าที่เริ่มมืดลง
ซูเสี่ยวเหมยอุ้มตัวตัวเดินเข้าบ้าน ประตูรั้วด้านหลังก็ปิดลง
ไฟในบ้านสว่างอยู่ ไอน้ำสีขาวลอยขึ้นจากหม้อบนเตา เห็นได้ชัดว่ามีบางอย่างกำลังเดือดปุด ๆ อยู่ข้างใน
ซูเฉินสวมผ้ากันเปื้อน โผล่หน้าออกมาจากครัว
“พี่ ผมตุ๋นซี่โครงไว้ ลองชิมดูว่าเค็มพอดีไหม”
ซูเสี่ยวเหมยวางตัวตัวลง แล้วเดินเข้าครัว “อยู่คนเดียวเหรอ เยวี่ยเป่าล่ะ?”
“เยวี่ยเป่านัดเพื่อนสนิทไปเดินช้อปปิ้ง บอกว่าผมตามไปแล้วเกะกะพอดีพี่โทรมา ผมก็เลยอยู่บ้านเตรียมมื้อเย็นนี่แหละ” ซูเฉินยิ้มตาหยี สีหน้าอ่อนโยน