ชาวบ้านพากันจุ๊ปากอย่างทอดถอนใจ ก่อนเดินจากไป ทิ้งท้ายไว้ว่า “คนหนุ่มสาวยอมลำบาก วันข้างหน้าก็ต้องดีขึ้นแน่”
ป้าคนหนึ่งในหมู่บ้านเข็นรถผ่านมา พอเห็นทั้งคู่ก็หยุดทักทาย
“อ้าว เจี้ยนจวิน เสี่ยวเหมย พวกเธอสองคนก็มาทำงานที่นี่เหมือนกันเหรอ?”
ซูเสี่ยวเหมยลุกขึ้น ยิ้มแล้วพยักหน้า
“ใช่ค่ะคุณป้า ช่วงก่อนปีใหม่ซูเปอร์มาร์เก็ตยุ่งมาก คนไม่พอ พวกเราเลยมาช่วยกันค่ะ”
ป้าถอนหายใจ พลางตบมือเธอเบา ๆ
“พวกเธอสองผัวเมียนี่ขยันอดทนจริง ๆ วันเสี่ยวเหนียนยังไม่หยุดพักกันอีก”
ซูเสี่ยวเหมยยิ้ม ไม่ได้อธิบายอะไรเพิ่ม
ป้าเข็นรถจากไป แล้วยังหันไปกระซิบกับคนข้าง ๆ
“ดูสองผัวเมียบ้านคนที่สามสิ ยังติดหนี้อยู่แท้ ๆ แต่ก็ขยันกันขนาดนี้ วันเสี่ยวเหนียนแล้วยังมาขนของ ทำงานรับจ้างในซูเปอร์มาร์เก็ต ลำบากจริง ๆ”
คนข้าง ๆ ถอนหายใจตาม
“นั่นสิ คนซื่อ ๆ นี่ลำบากจริง ๆ”
ซูเสี่ยวเหมยก้มหน้าจัดส้มสะดือจีนต่อ มุมปากยกขึ้นนิด ๆ ในมุมที่คนอื่นมองไม่เห็นพอดี
บ่ายสองกว่า ๆ ช่วงคนแน่นในแผนกของสดผ่านไป ในที่สุดซูเสี่ยวเหมยก็มีเวลายืดหลังขึ้นมาสูดหายใจ
เธอมองออกไปด้านนอกผ่านประตูกระจก หิมะเริ่มโปรยลงมาอีกแล้ว ไม่หนักนัก เกล็ดเล็ก ๆ ร่วงประปราย พื้นถนนเริ่มมีสีขาวบาง ๆ ปกคลุม
สามีภรรยาสูงวัยคู่หนึ่งเดินเข้ามาทางประตู ผมหงอกมีเกล็ดหิมะเกาะอยู่ เข็นรถเข็นช้า ๆ เข้าไปด้านใน พอเดินผ่านซูเสี่ยวเหมยก็ยิ้มถามว่าที่แผนกของสดมีปลาคาร์ปเป็น ๆ ไหม
“มีค่ะ อยู่ในถังน้ำข้างตู้แช่แถวในสุด เพิ่งมาถึงเมื่อเช้านี้เองค่ะ”