ภายในลานพลันเงียบกริบ
เงียบจนได้ยินเสียงผ้าขาวไว้ทุกข์สะบัดไหวตามลม
สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่หลินเจี้ยนกั๋ว
สีหน้าแม่หลินเปลี่ยนจากโศกเศร้าเป็นเขียวคล้ำ แล้วจากเขียวคล้ำก็ซีดเผือด
เธอค่อย ๆ ลุกขึ้น
ก้าวไปหาหลินเจี้ยนกั๋วทีละก้าว
จากนั้นก็ยกมือฟาดหน้าเขาเต็มแรง
เสียงเพียะดังสนั่นไปทั่วห้องโถง
หลินเจี้ยนกั๋วยกมือกุมแก้ม ยืนอึ้งไปทั้งตัว
“แม่...นี่...”
“ไอ้เดรัจฉาน!”
เสียงของแม่หลินลอดไรฟันออกมา ทุกคำสั่นเครือ
“พ่อแกยังไม่ทันหมดลมหายใจ แกก็คิดถึงเงินก้นโลงของเขาแล้วหรือ?”
หลินเจี้ยนกั๋วอ้าปาก แต่พูดอะไรไม่ออก
โจวชุ่ยเฟินหดตัวอยู่หลังโลง ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง
แม่หลินหันกลับไป เผชิญหน้ากับทุกคนในลาน
เธอยืนอยู่กลางโถงพิธีศพ หลังค่อม ผมขาวโพลน แต่แววตากลับกระจ่างอย่างน่าประหลาด
“วันนี้ฉันจะพูดให้ชัดต่อหน้าทุกคน”
เสียงของเธอแหบพร่า ทุกคำราวกับถูกเค้นออกมาจากอกอย่างยากเย็น
“ตลอดชีวิตของฉันกับตาแก่ ความผิดพลาดครั้งใหญ่ที่สุดคือเลี้ยงลูกชายคนโตจนเสียคน แล้วเข้มงวดกับลูกชายคนเล็กเกินไป”
ไม่มีใครในลานเอ่ยปาก
แม่หลินมองหลินเจี้ยนจวินกับซูเสี่ยวเหมยที่ยืนอยู่ตรงประตู
ลูกชายคนเล็กมีสีหน้าเรียบเฉย
ซูเสี่ยวเหมยยืนอยู่ข้างเขา อันอันกับตัวตัวจับมือเธอไว้
น้ำตาของแม่หลินไหลลงมาอีกครั้ง
“ตาแก่จากไปแล้วก็ดี ถือว่าเป็นการหลุดพ้น”
เสียงของเธอเบาลงเรื่อย ๆ
“ไม่ต้องถูกไอ้เดรัจฉานพวกนี้สูบเลือดอีกแล้ว”
หลินเจี้ยนกั๋วคุกเข่าอยู่บนพื้น ใบหน้าซีดเผือด
โจวชุ่ยเฟินหดตัวอยู่ตรงมุม ก้มหน้าต่ำ
แม่หลินเดินไปหาหลินเจี้ยนจวิน