บ่ายสามโมง
เสียงสัญญาณเตือนดังมาจากห้องไอซียู
หัวใจของพ่อหลินหยุดเต้นอีกครั้ง
หมอและพยาบาลรีบเข้าไปช่วยชีวิต
แม่หลินทรุดลงบนเก้าอี้ตรงระเบียงทางเดิน ร้องไห้จนไม่มีเสียง
ครึ่งชั่วโมงต่อมา
หมอก็เดินออกมา
“ช่วยกลับมาได้แล้ว แต่สถานการณ์ยังน่าเป็นห่วงมาก”
เขามองหลินเจี้ยนจวิน
“ค่าใช้จ่ายในการรักษาต่อจากนี้ไม่ใช่น้อย ๆ ลองปรึกษากันดูนะครับ”
หลินเจี้ยนจวินพยักหน้า
“เงินที่ควรจ่ายก็ต้องจ่ายครับ”
น้ำเสียงของเขาราบเรียบ ไม่มีความลังเล
ซูเสี่ยวเหมยยืนอยู่ด้านหลังเขา ก่อนจะตบไหล่เบา ๆ
มือนั้นค้างอยู่สองวินาที แล้วจึงชักกลับ
ท่าทางแผ่วเบานั้น
แต่หลินเจี้ยนจวินสัมผัสได้
ยามเย็น
หลิวหลิงลากหลินเจี้ยนหมินออกไป
“ไปกันเถอะ ที่บ้านยังไม่ได้ให้อาหารหมูเลย”
หลินเจี้ยนหมินหันกลับไปมองทางห้องไอซียู ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง
หลิวหลิงออกแรงดึงมากขึ้น
“เฝ้าอยู่ที่นี่แล้วจะมีประโยชน์อะไร? เงินก็ไม่ใช่นายที่จ่ายสักหน่อย”
หลินเจี้ยนหมินถูกลากออกไป
ในระเบียงทางเดินจึงเหลือเพียงหลินเจี้ยนจวิน ซูเสี่ยวเหมย และแม่หลิน
พอตกค่ำ
หลินเจี้ยนจวินบอกให้ซูเสี่ยวเหมยกลับไปก่อน
“ที่บ้านมีเด็กสองคน ไม่มีใครดูแล กลับไปดูพวกเธอเถอะ”
ซูเสี่ยวเหมยมองเขา “ไม่เป็นไร เสี่ยวเฉินกับเยวี่ยเป่าอยู่บ้านด้วยกันได้ ฉันจะอยู่เป็นเพื่อนคุณ”
หลินเจี้ยนจวินนั่งพิงกำแพงบนเก้าอี้พลาสติก หลับตาลง
ดึกสงัด
ในห้องไอซียูเงียบสงบ มีเพียงเสียงเครื่องมือดังติ๊ด ๆ เป็นจังหวะสม่ำเสมอ
หลินเจี้ยนจวินมองพ่อผ่านกระจก
ชายชรานอนอยู่ตรงนั้น ผอมจนเหลือแต่กระดูก เนื้อบนใบหน้ายุบตอบลงไป